Alles over popmuziek
Het blog van poprecensent Gijsbert Kamer
Sinds een paar weken twitter ik. Ik volg nog niet zo heel veel mensen, tijdschriften, zalen of andere bronnen, ik krijg zo ook wel genoeg informatie over me uitgestort. Het zal aan mijn eigen bestand liggen maar als ik zo eens lees naar welke muziek er zoal geluisterd wordt, dan zijn dat vooral platen die nog niet uit zijn van ook niet zelden artiesten waar ik nog nooit van gehoord heb. Prima, zo hoort het. Ik volg veel collega-journalisten en van hen wordt nu eenmaal verwacht dat ze op de zaken vooruit lopen.
Hot Chip een mooie plaat gemaakt? Oud nieuws, wisten we al maanden.
Zelf ben ik nogal weg van het eerste album van The Soft Pack, frisse, aanstekelijke powerpop. Vooral fijn om nu weer eens een vrij nieuw Amerikaans bandje niet te horen flirten met folk, Afrikaanse muziek en samplers. Mijn twitter-vrienden hebben het al weken over Yeasayer maar daar kom ik nog altijd niet doorheen, geen nummer dat ook maar in de buurt komt bij 2080 van hun vorige plaat.
Maakt allemaal niks uit, want we kunnen het allemaal nog zo hartgrondig met elkaar eens of oneens zijn over dit soort bandjes: in the end, nobody cares.
Yeasayer, Soft Pack, The xx, Vampire Weekend, Midlake, Grizzly Bear en al die andere blogosphere-hits: ze doen er eigenlijk niet toe. Leuk, weer een indie-bandje, weer een uitverkocht Paradiso. Maar dan? Iedereen die vorige week Midlake heeft gezien weet dat we hier te maken hadden met een band die het nauwelijks voor elkaar kreeg Paradiso aan zich te binden, laat staan een echt grote zaal om over hoofdpodia op Popfestivals maar te zwijgen.
Maar we zullen het met de Midlakes en Vampire Weekends moeten blijven doen, want een nieuwe band of artiest die grotere zalen of een podium als het Westerpark aankan, die is in geen velden of wegen te bekennen. Goed, met John Mayer lijkt het in Nederland na zes jaar toch te gaan lukken, en ook Snow Patrol lijkt aansluiting te vinden bij Coldplay en Muse, waar het populariteit betreft. Maar ook Snow Patrol is al meer dan tien jaar bezig.
Ik heb het al vaker geopperd: het ontbreekt de popmuziek aan echte nieuwe sterren. En een paar dingen zagen mijn idee de afgelopen weken bevestigd.
Ten eerste de uitermate treurig stemmende charity songs vanuit de Britse en Amerikaanse popcultuur.
Ik keek naar de remake van We Are The World (hier te zien) en was verbijsterd. Erg was niet alleen de keuze om dit liedje te coveren, want het resultaat was in alle opzichten minder dan het origineel. Wat me vooral frappeerde was het feit dat ik nauwelijks iemand van de 'popsterren' herkende. Was dit alles wat er de afgelopen jaren zich aan nieuw talent had aangediend? 25 jaar geleden kende ik van Bruce tot Stevie en Ray tot Willie iedereen. Nu hooguit 1 op de vijf.
Veel van hen leken me ook vooral in Amerika zelf grootheden. Trouwens, zo mogelijk nog erger leek me de remake van Everybody Hurts dat hier te beluisteren is. De popcultuur is een nazing-cultuur geworden. Iedereen doet grote artiesten na, niemand wil er zelf nog eentje zijn.
En waar ze die ambitie wel hebben, blijft hun succes tot eigen land beperkt. Zie Borsato en Bauer hier of Taylor Swift in de VS.
Een jaar geleden stond er in Rolling Stone een knap profiel van de meest succesvolle Amerikaanse popster van dit moment. Ik dacht: dit bewaar ik maar, want ze zou ook hier wel eens heel populair kunnen worden.
Dat is ze vooralsnog niet. Haar plaat, die de best verkopende van 2009 werd in de VS, kwam in Nederland niet verder dan de 43ste plek in de album-lijst en volgens mij doet Swift ook niet zoveel in de rest van Europa.
Niet zo gek als je nog eens kijkt naar haar optreden met Stevie Nicks een paar weken geleden bij de Grammy-uitreiking. Heel moeizaam, vlak en zelfs vals. Country zingen, dat kan Ilse DeLange een stuk beter, maar die zingt de laatste tijd helaas veel te veel slappe popdeuntjes.
Taylor Swift zie ik zo snel niet wereldberoemd worden, ook omdat ieder land wel zijn eigen Swift kent, en daar ook genoeg aan heeft. Maar de grootste Amerikaanse popster van het moment die buiten eigen land geen potten kan breken, dat is toch merkwaardig.
Het heeft er volgens mij mee te maken dat popmuziek en popcultuur veel minder belangrijk is geworden in ons leven dan een paar decennia geleden. Iets dat vorige week bevestigd werd door de auteur Douglas Coupland in een kort interview in de New York Times. Ik werd op gewezen door blogger Bob Lefsetz. Hij zegt het volgende:
'I'm starting to wonder if pop culture is in it's dying days, because everyone is able to customize their own lives with the images they want to see and the words they want to read and the music they want to listen to.'
En over toch grote populaire nieuwe culturele verschijnselen als Harry Potter, Taylor Swift en Avatar:
'They are not mega-trends like disco, which involved absolutely everyone in the culture. Now eveyone basically is their own micro-culture, their own nano-culture, their own generation.'
Ik denk dat Coupland daar gelijk in heeft. Er is genoeg goede muziek. Iedereen vindt in no-time waar hij naar wil luisteren en wat hij wil lezen of zien. Maar al die kleine 'micro-cultures' maken volgens mij popmuziek nog niet tot die invloedrijke cultuur die het een kwarteeuw geleden wel was.
Het gaat er niet om of de nieuwe Yeasayer wel of niet goed is, het gaat erom of iemand als Justin Timberlake mocht hij het zelf niet kunnen, nog opvolgers kent die wereldwijd indruk maken. Daar wacht ik eigenlijk op.
Deze zomer staat er in de Nederlandse stadions niet een grote naam van internationale allure geprogrammeerd terwijl het Westerpark het vooral met Nederlandse toppers moet doen. Dat is een ontwikkeling die mensen zorgelijk stemt die popmuziek als massacultuur hoog hebben zitten.
89reacties
Jacco
Hupkens 15-02-2010 16:11
"Deze zomer staat er in de Nederlandse stadions niet een grote
naam van internationale allure geprogrammeerd terwijl het
Westerpark het vooral met Nederlandse toppers moet doen. Dat is
een ontwikkeling die mensen zorgelijk stemt die popmuziek als
massacultuur hoog hebben zitten."
Ik vraag me af hoeveel mensen je mening delen dat pop als massacultuur belangrijk is. Ik zelf zie liever honderd Why?s in Ekko dan één Eminem in de Arena, maar ik ben dan ook een snob.
Ik heb het gelukkig niet bewust meegemaakt, de tijd dat je fan was van Michael Jackson óf Madonna. Lijkt me een enorm bedrukkend idee, dat er een paar megasterren zijn waar je uit kunt kiezen. Zelfde geldt voor stadionrock vs. disco, eind jaren '70. Of Beatles of Stones.
Volgens mij gaat het veld van de popmuziek steeds meer lijken op het literaire veld: geen heavy hitters meer waar iedereen over kan meepraten, maar een veel grotere variatie aan kleinere artiesten die wel sneller kunnen doorbreken. Tien jaar geleden zouden The Drums, Hot Chip of Girls echt niet zo snel een zaal hebben uitverkocht als ze nu doen.
Het grote nadeel waar je op doelt is het feit dat er nauwelijks meer common ground is: geen artiest over wie iedereen een mening heeft. Dat is inderdaad jammer, op een bepaalde manier, maar ik vind het een acceptabele trade-off. Al met al staat de popwereld er beter voor dan ooit, zou ik denken.
Ik vraag me af hoeveel mensen je mening delen dat pop als massacultuur belangrijk is. Ik zelf zie liever honderd Why?s in Ekko dan één Eminem in de Arena, maar ik ben dan ook een snob.
Ik heb het gelukkig niet bewust meegemaakt, de tijd dat je fan was van Michael Jackson óf Madonna. Lijkt me een enorm bedrukkend idee, dat er een paar megasterren zijn waar je uit kunt kiezen. Zelfde geldt voor stadionrock vs. disco, eind jaren '70. Of Beatles of Stones.
Volgens mij gaat het veld van de popmuziek steeds meer lijken op het literaire veld: geen heavy hitters meer waar iedereen over kan meepraten, maar een veel grotere variatie aan kleinere artiesten die wel sneller kunnen doorbreken. Tien jaar geleden zouden The Drums, Hot Chip of Girls echt niet zo snel een zaal hebben uitverkocht als ze nu doen.
Het grote nadeel waar je op doelt is het feit dat er nauwelijks meer common ground is: geen artiest over wie iedereen een mening heeft. Dat is inderdaad jammer, op een bepaalde manier, maar ik vind het een acceptabele trade-off. Al met al staat de popwereld er beter voor dan ooit, zou ik denken.
Sjors
15-02-2010 16:43
Je laatste bewering klopt natuurlijk niet helemaal. Muse staat
dit jaar wel in het Goffert Park. Ondanks dat dit geen stadion
is, maar een grote wei, kunnen daar ook genoeg mensen heen. Bon
Jovi op het strand van Scheveningen vergeten we maar even, want
die 100.000 kaarten worden weggegeven. Verder ben ik het roerend
met je eens. Ik denk dat veel te maken heeft met de
beschikbaarheid van informatie. Toen ik in de jaren '80 opgroeide
was ik aangewezen op Hilversum 3 en de optredende artiesten van
Countdown. Nu kom ik op vele fronten aan nieuwe muziek. Engelse
en Amerikaanse bladen, talloze digitale muziekzenders op radio en
tv en sites als myspace en pitchfork. En daarnaast natuurlijk
Itunes. Ik kan daar avonden in grasduinen, previews beluisteren
en uiteindelijk ergens een fysieke cd kopen. Feit blijft wel dat
ook mijn muzieksmaak versnipperd is geworden en veel
fragmentarischer. Waar ik vroeger alle cd's van bijvoorbeeld
Crowded House moest hebben, heb ik nu aan 1 cd van Grizzly Bear
voldoende. Wat mij betreft heeft dat ook wel een meerwaarde. Er
zijn maar weinig artiesten die op elke cd iets toevoegen wat ze
op een vorige cd nog niet hebben gedaan. Uitzonderingen
daargelaten, en die koop ik dan weer juist wel. En dat er dan
geen nieuwe megasterren opstaan die met gemak drie keer de Kuip
uitverkopen: Ik vind het wel prima. Ik zie een band liever in de
HMH, paradiso of hier in het Paard dan in een stadium met slecht
geluid en een concert dat je van videoschermen moet bekijken.
Dinges010 15-02-2010
16:44
Er is al jaren een beweging in zowel muziek als andere populair
cultuur dat alternatief niet langer marginaal is, maar populair.
Er is meer overlap tussen de twee en de consument consumeert
makkelijker tegengestelde cultuuruitingen. Het medium muziek is
de laatste jaren makkelijk digitaal vindbaar en uitwisselbaar
geworden waardoor deze beweging versterkt is. De consument kiest
zelf wel wat hij leuk vindt. Helaas blijft het een feit dat de
grote muziekmaatschappijen niet kunnen investeren in al dat
kleins zonder de vette inkomsten van een paar Grote Artiesten. En
ze hebben nu enkele tientallen kleine Madonna's nodig om
eenzelfde niveau te bereiken. Aan de andere kant zie je steeds
meer artiesten die alles regelen zonder die Grote Maatschappijen.
De Grote Artiest en De Massacultuur is lijkt te verdwijnen en de
nano-cultuurtjes nemen de grote cultuurbeweging over. Wat zal er
gebeuren: verschraalt het aanbod dan op termijn of neemt het toe?
Benjamin Cornelisse 15-02-2010 16:46
Mooi stuk, maar de popjournalisten moeten ook een beetje de hand
in eigen boezem steken. De OOR Top 100 Albums van de jaren 2000
bijvoorbeeld; het snobisme druipt er van af. Waar zijn de
Killers, Snow Patrol, Kooks... Nergens. Zelfs deze acts zijn niet
goedgekeurd door de orde van Nederlandse popjournalisten.
Natuurlijk, Arcade Fire en The XX zijn fantastisch, maar door indie bands altijd maar als het summum van de muziek te bestempelen (en mainstream als "fout") vervreemd de popjournalist zich van het grote publiek, en verwijderd het de "popkenner" van de meer mainstream georienteerde acts, omdat het nu eenmaal niet "cool" is om naar Coldplay etc. te luisteren. De Blof en Kane luisteraars (niks mis mee overigens) zouden waarschijnlijk prima The Killers en Snow Patrol kunnen waarderen, maar de stap naar Arcade Fire is waarschijnlijk te groot om in een keer te overbruggen. Ik denk dat de popjournalistiek er goed aan zou doen om iets meer op deze "bridge" bands te focussen.
Springsteen en U2 zijn nog steeds de best verkopende live acts. Persoonlijk vind ik dat terecht, maar het is wel tekenend dat niemand hun erfenis heeft kunnen overnemen. Een deel van de reden is denk ik dat de popjournalistiek de acts die de potentie hebben echt groot te worden om dezelfde reden laat vallen.
Natuurlijk, Arcade Fire en The XX zijn fantastisch, maar door indie bands altijd maar als het summum van de muziek te bestempelen (en mainstream als "fout") vervreemd de popjournalist zich van het grote publiek, en verwijderd het de "popkenner" van de meer mainstream georienteerde acts, omdat het nu eenmaal niet "cool" is om naar Coldplay etc. te luisteren. De Blof en Kane luisteraars (niks mis mee overigens) zouden waarschijnlijk prima The Killers en Snow Patrol kunnen waarderen, maar de stap naar Arcade Fire is waarschijnlijk te groot om in een keer te overbruggen. Ik denk dat de popjournalistiek er goed aan zou doen om iets meer op deze "bridge" bands te focussen.
Springsteen en U2 zijn nog steeds de best verkopende live acts. Persoonlijk vind ik dat terecht, maar het is wel tekenend dat niemand hun erfenis heeft kunnen overnemen. Een deel van de reden is denk ik dat de popjournalistiek de acts die de potentie hebben echt groot te worden om dezelfde reden laat vallen.
Dubstar
15-02-2010 16:55
In plaats van te blijven wachten kan je ook gaan schrijven over
artiesten die niemand (nog) kent waar je zelf erg enthousiast
over bent. Of kraak eens een gehypte blogo-sphere band af.. ook
wel eens verfrissend. Laat het vooral weten als je vindt dat de
Pitchforks, BBC's en NME's de plank mis slaan.
Help daarmee de niet zo ingevoerde lezer aan de muziek waar hij zelf niet achter zou komen en genereer voor nieuwe artiesten publiek. Of nog beter, zoek de beter ingevoerde (volkskrant) lezer op en vraag ze om tips, meningen en (concert)ervaringen. Destilleer daar een wekelijks overzicht uit. Misschien in pod/vodcastvorm. Veel leuker en interessanter dande zoveelste mening over de nieuwe Timberlake.
Artiesten die wereldwijd indruk maken komen misschien niet meer. Daarvoor moet je bij games en film zijn, dat is voor een groot gedeelte nog een mainstream cultuur. Muziek is dat stadium (gelukkig) voorbij.
Help daarmee de niet zo ingevoerde lezer aan de muziek waar hij zelf niet achter zou komen en genereer voor nieuwe artiesten publiek. Of nog beter, zoek de beter ingevoerde (volkskrant) lezer op en vraag ze om tips, meningen en (concert)ervaringen. Destilleer daar een wekelijks overzicht uit. Misschien in pod/vodcastvorm. Veel leuker en interessanter dande zoveelste mening over de nieuwe Timberlake.
Artiesten die wereldwijd indruk maken komen misschien niet meer. Daarvoor moet je bij games en film zijn, dat is voor een groot gedeelte nog een mainstream cultuur. Muziek is dat stadium (gelukkig) voorbij.
Guuzbourg
15-02-2010 17:31
Daarstraks zag ik een tweet voorbijvliegen waarin een meisje
vroeg waar de tape die Rihanna in haar nieuwe clip op haar tepels
heeft te koop is. Een 'tutorial' waarin een meisje uitlegt hoe je
op Lady Gaga kunt lijken is meer dan 13 miljoen keer bekeken op
Youtube.
De drang om iets failliet (of dood) te verklaren zit er bij veel popcultuur-journalisten haast ingebakken - waarom eigenlijk? Als er nu een fenomeen is dat in golven beweegt, zich opnieuw uitvindt, oude invloeden verwerkt tot nieuwe dingen, dan is het popmuziek wel. Net als je denkt dat de soul dood is (daar leek het in de jaren tachtig toch sterk op), komt iemand als Amy Winehouse voorbij. Eightiespop begraven? Nog nooit zo springlevend geweest als nu. Eurohouse voorbij? Luister naar de laatste single van Lady Gaga, en hoor Yo-Landi Vi$$er van het nieuwste internetsnoepje Die Antwoord. Een trio dat haar muziek stoelt op (gangster-)hiphop, eurohouse, trance, Boerencultuur en god weet wat nog meer.
Die Antwoord komt uit Zuid-Afrika, een land dat qua invloed op popmuziek wereldwijd in de jaren tachtig even een belangrijke rol speelde dankzij Paul Simon's Graceland. Tegenwoordig moet je uitleggen wie of wat Ladysmith Black Mambazo eigenlijk is, maar dat is het punt niet. Of het nu M.I.A. is, of de funk uit de Braziliaanse favela's, Die Antwoord of onze eigen Opposites, wereldwijd zijn er artiesten actief die zich laten inspireren door massaal omarmde muziekculturen (waaronder ik ook de kleding en attitude onder schaar). Of Die Antwoord ooit de verkoopcijfers van Michael Jacksons Thriller zal benaderen, is onwaarschijnlijk. Al zullen we dat nooit echt weten. Je kunt slechts gokken naar de aantallen die Lady Gaga zou hebben verkocht als je haar platen niet illegaal kon downloaden - zelfde vlieger gaat op voor Beyonce, Tiesto of Jay-Z.
Dat er momenteel geen nieuwe Justin Timberlake (29, en nu al een bejaarde blijkbaar) rondloopt, is een boude bewering. We weten het niet. We kunnen hooguit zeggen dat hij op een andere manier zal moeten worden gemarket, eerder naar voorbeeld van Lady Gaga dan naar hoe Timberlake's tienerbandje 'N Sync destijds in de markt werd gezet. En dan kan het nog gebeuren dat zo iemand in veel delen van de wereld niks voorstelt, maar op andere plekken wel als halfgod wordt aanbeden. Taylor Swift kent vele voorgangers, neem hair metal. Dit genre heeft in Europa weinig tot niks voorgesteld (al kwam het voort uit de glamrock, wat juist een Europees fenomeen was), in Amerika verkochten de Skid Rows, Motley Crue's en Loverboys massa's platen. Andersom gingen Europeanen al een beetje gapen van trance toen Amerika er nog voor moest vallen.
De invloed van massacultuur afmeten aan verkochte aantallen platen doe je niet meer in deze downloadtijden. Wat concerttournees in stadions betreft - zelfs onze Andre Rieu houdt er niks aan over. Artiesten met invloed hebben hoge kijkcijfers op Youtube. Worden nagedaan in clips op datzelfde kanaal (of Vimeo, of Dailymotion, of....). Hun platen zullen steeds vaker worden gestreamd, en minder gedownload. Merken zullen zich nog steeds aan artiesten willen binden. Pas als YouTube overlijdt, merken robots gaan inzetten en in de ghetto's, favela's, townships en volkswijken geen muziek meer wordt gemaakt, ja DAN is mainstreampop echt dood.
De drang om iets failliet (of dood) te verklaren zit er bij veel popcultuur-journalisten haast ingebakken - waarom eigenlijk? Als er nu een fenomeen is dat in golven beweegt, zich opnieuw uitvindt, oude invloeden verwerkt tot nieuwe dingen, dan is het popmuziek wel. Net als je denkt dat de soul dood is (daar leek het in de jaren tachtig toch sterk op), komt iemand als Amy Winehouse voorbij. Eightiespop begraven? Nog nooit zo springlevend geweest als nu. Eurohouse voorbij? Luister naar de laatste single van Lady Gaga, en hoor Yo-Landi Vi$$er van het nieuwste internetsnoepje Die Antwoord. Een trio dat haar muziek stoelt op (gangster-)hiphop, eurohouse, trance, Boerencultuur en god weet wat nog meer.
Die Antwoord komt uit Zuid-Afrika, een land dat qua invloed op popmuziek wereldwijd in de jaren tachtig even een belangrijke rol speelde dankzij Paul Simon's Graceland. Tegenwoordig moet je uitleggen wie of wat Ladysmith Black Mambazo eigenlijk is, maar dat is het punt niet. Of het nu M.I.A. is, of de funk uit de Braziliaanse favela's, Die Antwoord of onze eigen Opposites, wereldwijd zijn er artiesten actief die zich laten inspireren door massaal omarmde muziekculturen (waaronder ik ook de kleding en attitude onder schaar). Of Die Antwoord ooit de verkoopcijfers van Michael Jacksons Thriller zal benaderen, is onwaarschijnlijk. Al zullen we dat nooit echt weten. Je kunt slechts gokken naar de aantallen die Lady Gaga zou hebben verkocht als je haar platen niet illegaal kon downloaden - zelfde vlieger gaat op voor Beyonce, Tiesto of Jay-Z.
Dat er momenteel geen nieuwe Justin Timberlake (29, en nu al een bejaarde blijkbaar) rondloopt, is een boude bewering. We weten het niet. We kunnen hooguit zeggen dat hij op een andere manier zal moeten worden gemarket, eerder naar voorbeeld van Lady Gaga dan naar hoe Timberlake's tienerbandje 'N Sync destijds in de markt werd gezet. En dan kan het nog gebeuren dat zo iemand in veel delen van de wereld niks voorstelt, maar op andere plekken wel als halfgod wordt aanbeden. Taylor Swift kent vele voorgangers, neem hair metal. Dit genre heeft in Europa weinig tot niks voorgesteld (al kwam het voort uit de glamrock, wat juist een Europees fenomeen was), in Amerika verkochten de Skid Rows, Motley Crue's en Loverboys massa's platen. Andersom gingen Europeanen al een beetje gapen van trance toen Amerika er nog voor moest vallen.
De invloed van massacultuur afmeten aan verkochte aantallen platen doe je niet meer in deze downloadtijden. Wat concerttournees in stadions betreft - zelfs onze Andre Rieu houdt er niks aan over. Artiesten met invloed hebben hoge kijkcijfers op Youtube. Worden nagedaan in clips op datzelfde kanaal (of Vimeo, of Dailymotion, of....). Hun platen zullen steeds vaker worden gestreamd, en minder gedownload. Merken zullen zich nog steeds aan artiesten willen binden. Pas als YouTube overlijdt, merken robots gaan inzetten en in de ghetto's, favela's, townships en volkswijken geen muziek meer wordt gemaakt, ja DAN is mainstreampop echt dood.
Rob
Berends 15-02-2010 17:39
"Mensen die popmuziek als massacultuur hoog hebben zitten"...
Gijsbert Kamer schrijft het op alsof hij niet persé tot dat soort
mensen hoort. En voor mij hoeft dat ook niet.
Popmuziek als massacultuur heeft niet alleen geleid tot mooie dingen (herkenning, saamhorigheidsgevoel), maar ook tot uitbuiting. Uitbuiting van artiesten: Michael Jackson kreeg maar een schijntje van de winsten op zijn muziek; Kurt Cobain werd als mens verwaarloosd door z'n management; artiesten die prima kunnen leven van hun muziek worden kontraktueel gedwongen hits te creëren waarna ze decennia lang aan die hits vastzitten. Uitbuiting van het publiek: precies dezelfde marketingtechnieken ('massacommunicatie', reclame, p.r.; in feite manipulatie) en publieksminachting waarmee bijvoorbeeld ook de gebruikelijke frisdrankrotzooi veel te duur wordt verkocht.
Dit zijn maar een paar voorbeelden.
Laten we hopen dat musici meer en meer baas over eigen muziek kunnen zijn, en het geld gelijker verdeeld wordt (d.w.z. niet alleen naar de grootste evenementen gaat)!
Popmuziek als massacultuur heeft niet alleen geleid tot mooie dingen (herkenning, saamhorigheidsgevoel), maar ook tot uitbuiting. Uitbuiting van artiesten: Michael Jackson kreeg maar een schijntje van de winsten op zijn muziek; Kurt Cobain werd als mens verwaarloosd door z'n management; artiesten die prima kunnen leven van hun muziek worden kontraktueel gedwongen hits te creëren waarna ze decennia lang aan die hits vastzitten. Uitbuiting van het publiek: precies dezelfde marketingtechnieken ('massacommunicatie', reclame, p.r.; in feite manipulatie) en publieksminachting waarmee bijvoorbeeld ook de gebruikelijke frisdrankrotzooi veel te duur wordt verkocht.
Dit zijn maar een paar voorbeelden.
Laten we hopen dat musici meer en meer baas over eigen muziek kunnen zijn, en het geld gelijker verdeeld wordt (d.w.z. niet alleen naar de grootste evenementen gaat)!
Hanenwurger
15-02-2010 17:54
Sinds Nirvana is er vrijwel geen verschil meer sinds alternative
en mainstream. Daardoor lijkt het alsof zowel alternative als
mainstream kwalitatief minder is geworden. Maar het kan ook
liggen aan het feit dat muzikant al een jaar of 15 zich zitten te
herhalen en er aan de oppervlakte weinig spannends meer
gebeurd.
Al die indiebandjes zijn met name maar even leuk omdat je hip moet blijven, dat wordt je min of meer opgelegd als je je daarmee bezighoudt. Het snobisme is nu overal en dat komt volgens mij omdat iedereen verstand van pop heeft en sinds internet iedereen over muziek kan publiceren.
Het is consumeren. Het valt me ook op tijdens concerten de laatste jaren: het is achtergrond muziek geworden en iedereen staat met elkaar te ouwehoeren. Er lijkt totaal geen respect meer te zijn, want iedereen zit ook in een bandje. Ik denk dat Eno gelijk heeft dat het een einde van een tijdperk is. Het tijdperk van muziek opnemen en er geld mee verdienen. Als iedereen het kan, dan is er geen zak meer aan natuurlijk.
Al die indiebandjes zijn met name maar even leuk omdat je hip moet blijven, dat wordt je min of meer opgelegd als je je daarmee bezighoudt. Het snobisme is nu overal en dat komt volgens mij omdat iedereen verstand van pop heeft en sinds internet iedereen over muziek kan publiceren.
Het is consumeren. Het valt me ook op tijdens concerten de laatste jaren: het is achtergrond muziek geworden en iedereen staat met elkaar te ouwehoeren. Er lijkt totaal geen respect meer te zijn, want iedereen zit ook in een bandje. Ik denk dat Eno gelijk heeft dat het een einde van een tijdperk is. Het tijdperk van muziek opnemen en er geld mee verdienen. Als iedereen het kan, dan is er geen zak meer aan natuurlijk.
grandmaster.dj
15-02-2010 18:09
Bladerend in mijn oude jaargangen OOR (eind jaren '70 en verder)
en losse oude NME's e.d. kan ik alleen maar vaststellen dat de
popjournalistiek in feite niet al te veel veranderd is. Het voor
de massa uitlopen, als eerste nieuw bands en trends ontdekken
waarbij snobisme altijd op de loer ligt, zeker wanneer een
voorheen onbekende darling bij de massa weet te scoren, is iets
van alle tijden.
Groot verschil met toen is dat men naast de tijdschriften een handvol radiostations en wat schamele muziekuurtjes (remember Gotterdammerung van de VPRO en Generation 80 op de Franstalige Belg) als progressieve muziekfliefhebber weinig mogelijkheden had om de professionele journalistiek bij te benen. De signaleringsfunctie en het duiden wat er in de internationale muziekwereld aan de hand was, die rol is echter door de eerder gememoreerde micro-culturen (lees internet) behoorlijk uitgehold. Iedere muziekconsument heeft tegenwoordig massa's bronnen ter beschikking om daaruit zijn of haar eigen ontdekkingen te filteren. Met als gevolg een zeer versnipperd en divers muziekconsumptiepatroon.
(Dit laat zich aardig vergelijken met de komst van allerlei commerciele tv-stations die elk hun eigen vast kijkerspubliek weten te trekken. Gevolg: daar waar Pipo de Clown en de Fabeltjeskrant tot het collectieve geheugen van mijn generatie (ik ben van 1961) behoren zijn mijn kinderen typische Villa Achterwerk-kijkers geworden terwijl hun nichtjes meer van Telekids waren.)
Daarnaast heeft de afnemende macht van platenmaatschappijen die voorheen enorme budgetten voor promotie-acties beschikbaar hadden waarschijnlijk ook haar invloed. En dan nog, waar te adverteren, de doelgroep zit immers op oneindig veel plekken?
Het succes van een hedendaagse act kent vele verschijningsvormen en zoals Guuzbourg al terecht opmerkt, het aantal verkochte platen of concertkaartjes zijn daar slechts een paar van.
Groot verschil met toen is dat men naast de tijdschriften een handvol radiostations en wat schamele muziekuurtjes (remember Gotterdammerung van de VPRO en Generation 80 op de Franstalige Belg) als progressieve muziekfliefhebber weinig mogelijkheden had om de professionele journalistiek bij te benen. De signaleringsfunctie en het duiden wat er in de internationale muziekwereld aan de hand was, die rol is echter door de eerder gememoreerde micro-culturen (lees internet) behoorlijk uitgehold. Iedere muziekconsument heeft tegenwoordig massa's bronnen ter beschikking om daaruit zijn of haar eigen ontdekkingen te filteren. Met als gevolg een zeer versnipperd en divers muziekconsumptiepatroon.
(Dit laat zich aardig vergelijken met de komst van allerlei commerciele tv-stations die elk hun eigen vast kijkerspubliek weten te trekken. Gevolg: daar waar Pipo de Clown en de Fabeltjeskrant tot het collectieve geheugen van mijn generatie (ik ben van 1961) behoren zijn mijn kinderen typische Villa Achterwerk-kijkers geworden terwijl hun nichtjes meer van Telekids waren.)
Daarnaast heeft de afnemende macht van platenmaatschappijen die voorheen enorme budgetten voor promotie-acties beschikbaar hadden waarschijnlijk ook haar invloed. En dan nog, waar te adverteren, de doelgroep zit immers op oneindig veel plekken?
Het succes van een hedendaagse act kent vele verschijningsvormen en zoals Guuzbourg al terecht opmerkt, het aantal verkochte platen of concertkaartjes zijn daar slechts een paar van.
Natasha
Cloutier 15-02-2010 18:59
Popmuziek in talen dat bijv. Nederlanders niet begrijpen wordt
simpelweg genegeerd. Mits het een viraal fenomeen is bijv. Die
Antwoord. Dan opeens is het wat hé.
Alles wat in het Engels gezongen wordt is *belangrijk* want ja muziek in andere talen recenseren is veel te veel gedoe.
Blijf maar je wereld beperken tot wat je makkelijk kan happen en doe alsof de rest niet bestaat. Lekker makkelijk.
Alles wat in het Engels gezongen wordt is *belangrijk* want ja muziek in andere talen recenseren is veel te veel gedoe.
Blijf maar je wereld beperken tot wat je makkelijk kan happen en doe alsof de rest niet bestaat. Lekker makkelijk.
Jan
Niesing 15-02-2010 20:16
De oorzaak zit hem volgens mij in iets dat we allang weten,
namelijk het overlijden van de hitparade met de komst van de
nooit aantrekkelijke cd single en de steeds jonger geworden
doelgroep. Vijfentwintig jaar geleden was de hitparade van
tieners, twintigers, dertigers, veertigers, vijftigers en
zestigers. De laatste 15 jaar is deze van tieners. Okee, gooi de
volksmuziek doelgroep van alle leeftijden er ok maar bij, maar
dan houdt het op.
Het gevolg daarvan laat zich nu pas merken. De laatste generatie die opgegroeid is met een wekelijkse hitparade in het hoofd werd volwassen in 2000 en heeft zich de afgelopen jaren doen gelden in het recensiecircuit. Maar langzaam raken ze gesetteld en er is helaas geen opvolging meer. Ja, eilandjes met leifhebbers zijn er nog wel, dat zal ook niet veranderen. Maar de mainstream popcultuur was vijftien jaar geleden al tot uitsterven gedoemd.
Het gevolg daarvan laat zich nu pas merken. De laatste generatie die opgegroeid is met een wekelijkse hitparade in het hoofd werd volwassen in 2000 en heeft zich de afgelopen jaren doen gelden in het recensiecircuit. Maar langzaam raken ze gesetteld en er is helaas geen opvolging meer. Ja, eilandjes met leifhebbers zijn er nog wel, dat zal ook niet veranderen. Maar de mainstream popcultuur was vijftien jaar geleden al tot uitsterven gedoemd.
Blew 15-02-2010 20:33
Het kan ook gewoon met jezelf te maken hebben... We worden
allemaal ouder. Ik luister nu naar electronica, Soft Machine,
Sonic Youth en... ...Bach. Die heel jonge bandjes zijn voor de
kids, daar moet je afblijven. Dat begrijpen wij niet meer.
Paul
Schwarte 15-02-2010 20:59
Mainstreampopcultuur failliet? Best moeilijke, veelomvattende
vraag. Sowieso moeilijk om tegenwoordig ergens vingers op te
leggen en met vroeger te vergelijken. De wereld is daarvoor te
ingrijpend veranderd sinds de komst van het web. Lady Ga Ga 13
miljoen YT-hits? (Guuzbourg) Miisschien hadden de Beatles er wel
130 miljoen gehad als YT 40 jaar geleden had bestaan?
Bijvoorbeeld.
Ik denk twee dingen te weten. Er is sprake van devaluatie: waar veel van is verliest waarde. We kunnen niet ontkennen dat er veel is anno 2010. En de macht van de professionele criticus neemt af omdat iedere amateur criticus (op het web) is. Die criticus cq popjournalist, die samen met z'n collega's wereldwijd er jarenlang voor zorgde dat supersterren supersterren konden worden.
Tenzij het web in de toekomst ingrijpend veranderd (en bijv. de criticus weer terrein terug wint) komen die er niet meer in de verhoudingen zoals we ze kenden. Zoals ook nooit meer undergroundtrends vergelijkbaar met punk, disco of house met dezelfde impact zullen doorbreken.
Of dat het failliet is van pop weet ik niet. Persoonlijk haal ik al 25 jaar lang de mosterd bij marginale bands die meer impact op me hebben dan Beatles, Stones of Bob.
PS - Verschil alternative en mainstream kleiner? (Hanenwurger) Is alternative hetzelfde als underground? Vrijwel alle underground-bands die ik ken mogen namelijk blij zijn als ze 150/500 stuks verkopen.
Ik denk twee dingen te weten. Er is sprake van devaluatie: waar veel van is verliest waarde. We kunnen niet ontkennen dat er veel is anno 2010. En de macht van de professionele criticus neemt af omdat iedere amateur criticus (op het web) is. Die criticus cq popjournalist, die samen met z'n collega's wereldwijd er jarenlang voor zorgde dat supersterren supersterren konden worden.
Tenzij het web in de toekomst ingrijpend veranderd (en bijv. de criticus weer terrein terug wint) komen die er niet meer in de verhoudingen zoals we ze kenden. Zoals ook nooit meer undergroundtrends vergelijkbaar met punk, disco of house met dezelfde impact zullen doorbreken.
Of dat het failliet is van pop weet ik niet. Persoonlijk haal ik al 25 jaar lang de mosterd bij marginale bands die meer impact op me hebben dan Beatles, Stones of Bob.
PS - Verschil alternative en mainstream kleiner? (Hanenwurger) Is alternative hetzelfde als underground? Vrijwel alle underground-bands die ik ken mogen namelijk blij zijn als ze 150/500 stuks verkopen.
PvC
15-02-2010 21:55
Ik snap die quote niet:
'I'm starting to wonder if pop culture is in it's dying days, because everyone is able to customize their own lives with the [...] music they want to listen to.'
Als iedereen zich met zijn favoriete muziek omringt, is de popcultuur dan stervende? Lijkt me onzin, tenzij Cultuur synoniem is voor Geld. En PopCultuur is toch meer dan "sterren"? Alsjeblieft zeg, als het alleen om megasterren zou gaan zou ik dertig jaar geleden al gestopt zijn met luisteren.
Popcultuur leeft meer dan ooit. Wat stervende is is de marktregie daarover. Mensen laten zich minder voorschrijven, gebruiken de nieuwe omgeving om hun eigen koers te bepalen en laten zich verder niets (nou ja, bijna niets) vertellen. (Hoewel, dat laatste is iets te mooi. Hypes worden nu op een andere manier geregisseerd).
Je zou ook kunnen stellen dat de popcultuur eindelijk volwassen is geworden.
Underground is de nieuwe Mainstream!
'I'm starting to wonder if pop culture is in it's dying days, because everyone is able to customize their own lives with the [...] music they want to listen to.'
Als iedereen zich met zijn favoriete muziek omringt, is de popcultuur dan stervende? Lijkt me onzin, tenzij Cultuur synoniem is voor Geld. En PopCultuur is toch meer dan "sterren"? Alsjeblieft zeg, als het alleen om megasterren zou gaan zou ik dertig jaar geleden al gestopt zijn met luisteren.
Popcultuur leeft meer dan ooit. Wat stervende is is de marktregie daarover. Mensen laten zich minder voorschrijven, gebruiken de nieuwe omgeving om hun eigen koers te bepalen en laten zich verder niets (nou ja, bijna niets) vertellen. (Hoewel, dat laatste is iets te mooi. Hypes worden nu op een andere manier geregisseerd).
Je zou ook kunnen stellen dat de popcultuur eindelijk volwassen is geworden.
Underground is de nieuwe Mainstream!
Jacob
15-02-2010 21:56
Mainstream bestaat niet meer. Nergens meer. En de vraag is of dat
erg is. Naar Lous Haasdijk's Babbelonië keken 8 miljoen mensen.
Tegenwoordig knijpen programmamakers in hun handen als ze daar
een paar procent van halen. De informatietechnologie heeft geleid
tot totale pluriformiteit. Dat betekent het einde van
massabewegingen, van massa-idolen. Er waren ook 20 jaar geleden
tienduizenden bandjes. Maar de platenmaatschappijen en hun
reclamemachines bepaalden wie groot werd. Nu kan iedereen zelf
bepalen naar wie hij luistert. Iedereen zijn eigen favoriete
bandjes. Iedereen DJ (Blip.fm). Niet meer afhankelijk van
Polygram. Niet meer afhankelijk van pluggers. Niet meer
afhankelijk van snobby sites als 3voor12. Gewoon zelf kiezen en
genieten. En ja, ik kom ook niet door die tweede plaat van
Yeasayer heen :-). Geef mij maar het Haagse bandje So What. Tja,
kan zelf kiezen he..
Mephisto 15-02-2010 23:03
@Blew: hoe oud is u?
Ik ben nu 37 en ik luister al 10 jaar naar Schubert en al 20 jaar naar Satie. Ik bedoel maar. Deels ingegeven door de belabberde fantasieloosheid van veel popmuziek uit het decennium 00, kwam ik weer uit op de Beatles. Maar popmuziek in de jaren '80 was al even belabberd. Meezingend met Doe Maar (ik was net 12) en dansend op New Beat.
Ik ben het er overigens volledig mee eens dat men de jeugd de jeugd moet laten, in plaats van ze elke 5 jaar voor dood te verklaren. Die truc werkt enkel wanneer men autoriteit heeft, dan wordt het een soort van te overtreffen bevel. Nederland onder Bak Ellende hééft dat gewoon niet. Niemand niet. Daar gaan de oren plat en komt de onverschilligheid boven. Neem dat maar van mij aan.
@Jacob: hoe lang denkt u dat het zal duren voordat internet mainstream wordt?
Ik heb al geen TV meer in huis. Ik kijk enkel nog gehuurde films op mijn breedbeeldmonitor en documentaires op het internet. Ik volg het nieuws via online kranten en kijk het eventueel via de internetuitzendingen. En als internet mainstream is, hoe lang zal het dan duren alvorens de machtsverhoudingen worden gemonopoliseerd? Welke giganten komen eraan?
Weet u nog hoe het zoekmachines verging toen Google boven kwam drijven?
Google was een instant-hit en vrijwel alle andere zoekmachines leiden sindsdien een vrij marginaal bestaan. Sterker nog; pas geleden was er een hele hype, omdat er een nieuwe zoekmachine werd geïntroduceerd, een google-killer. Blijkbaar is dat dus al sinds 1997 (?) niet meer gebeurd.
Zelfde geldt nu voor Youtube. Als straks alle muziek via Youtube wordt gestreamd, zit je weer met een nieuwe mainstream, waar op dat moment de hele wereld naar kijkt.
En guess what?
Dat is die nieuwe generatie van Blew, die groeit dáár mee op.
Dus laat Gijs maar Graaien, eh, sorry, kraaien.
Radio Oh La La is trouwens heerlijk, zo even tussendoor.
Fransse '50's, '60's, '70's. Ik versta er geen woord van en jingle helemaal mee.
Dank u Natasha, om zo even voorbij te springen :-)
Ik ben nu 37 en ik luister al 10 jaar naar Schubert en al 20 jaar naar Satie. Ik bedoel maar. Deels ingegeven door de belabberde fantasieloosheid van veel popmuziek uit het decennium 00, kwam ik weer uit op de Beatles. Maar popmuziek in de jaren '80 was al even belabberd. Meezingend met Doe Maar (ik was net 12) en dansend op New Beat.
Ik ben het er overigens volledig mee eens dat men de jeugd de jeugd moet laten, in plaats van ze elke 5 jaar voor dood te verklaren. Die truc werkt enkel wanneer men autoriteit heeft, dan wordt het een soort van te overtreffen bevel. Nederland onder Bak Ellende hééft dat gewoon niet. Niemand niet. Daar gaan de oren plat en komt de onverschilligheid boven. Neem dat maar van mij aan.
@Jacob: hoe lang denkt u dat het zal duren voordat internet mainstream wordt?
Ik heb al geen TV meer in huis. Ik kijk enkel nog gehuurde films op mijn breedbeeldmonitor en documentaires op het internet. Ik volg het nieuws via online kranten en kijk het eventueel via de internetuitzendingen. En als internet mainstream is, hoe lang zal het dan duren alvorens de machtsverhoudingen worden gemonopoliseerd? Welke giganten komen eraan?
Weet u nog hoe het zoekmachines verging toen Google boven kwam drijven?
Google was een instant-hit en vrijwel alle andere zoekmachines leiden sindsdien een vrij marginaal bestaan. Sterker nog; pas geleden was er een hele hype, omdat er een nieuwe zoekmachine werd geïntroduceerd, een google-killer. Blijkbaar is dat dus al sinds 1997 (?) niet meer gebeurd.
Zelfde geldt nu voor Youtube. Als straks alle muziek via Youtube wordt gestreamd, zit je weer met een nieuwe mainstream, waar op dat moment de hele wereld naar kijkt.
En guess what?
Dat is die nieuwe generatie van Blew, die groeit dáár mee op.
Dus laat Gijs maar Graaien, eh, sorry, kraaien.
Radio Oh La La is trouwens heerlijk, zo even tussendoor.
Fransse '50's, '60's, '70's. Ik versta er geen woord van en jingle helemaal mee.
Dank u Natasha, om zo even voorbij te springen :-)
Guuzbourg
15-02-2010 23:05
Madonna is welbeschouwd enige die in de hele
popmuziekgeschiedenis over zeer lange tijd zeer groot succes
heeft gehad en heeft, en van meetbare invloed is en was op meer
dan alleen de muziekcultuur was. Tuurlijk, Dylan, Stones en BB
King zijn langer bezig, maar is iemand nu nog benieuwd wat Mick
Jagger draagt, met welke producer Dylan werkt en met welke
clipregisseur BB King? Het is voor de mainstream volgens mj van
groter belang wie De Nieuwe Madonna is dan de nieuwe Justin.
Madonna is altijd een culturele spons geweest, veel meer dan haar
mannelijke collegae. Haar navolgers/opvolgers hebben die
kwaliteiten ook. Kortom, ik zie het nog niet zo somber in.
Mephisto 15-02-2010 23:07
@Guuzbourg: Bowie niet vergeten, Bowie niet vergeten.
Dat is ook altijd een popmuzikale kameleon gebleken.
En die gaat ook al lang mee, zelfs al iets langer, toch?
Oh, en youtube:www.youtube.com/watch?v=dMH0bH...
Ja hoor, popmuziek is dood, massacultuur is overleden.
Het is niet omdat Gijs niet meer danst, dat nu opeens de hele popscene doodvalt. Toch?
Dat is ook altijd een popmuzikale kameleon gebleken.
En die gaat ook al lang mee, zelfs al iets langer, toch?
Oh, en youtube:www.youtube.com/watch?v=dMH0bH...
Ja hoor, popmuziek is dood, massacultuur is overleden.
Het is niet omdat Gijs niet meer danst, dat nu opeens de hele popscene doodvalt. Toch?
Marc
15-02-2010 23:20
vroeger had je als jongere muziek als grote hobby, nu heb je
zoveel dingen die geld kosten zoals mobiel, ds, wii, sporten,
merkkleding, uitgaan, etc... dat er gewoon geen geld meer
overblijft voor muziek (want dat kun je immers toch ook op
internet vinden). De interesse is er nog steeds wel, maar de
(economische) waarde is een stuk minder geworden. Daarnaast
zorgen programma's als idols en popstars, en opleidingen als de
rockacademie, er voor dat mensen denken dat beroemd worden een
keuze is, in plaats van jaren hard werken en een ambacht leren.
rico
16-02-2010 05:08
ik word ontzettend vrolijk van het niveau van deze discussie.
allemaal bedankt!
Simon
Lamberts 16-02-2010 06:25
Ik weet niet of Bowie nog steeds meegaat. Ik heb al een tijdje
niet meer van hem gehoord. De laatste plaat die ik me kan
herinneren is Heathen. Wat ik wel laatst tegen kwam was Seu
Jorge, die liedjes van Bowie bewerkte voor Wes Anderson's The
Aquatic Life with Steve Zissou. Allerlei leuke acoustische
versies (Rebel Rebel, Life on Mars, Ziggy Stardust, Changes, Rock
n Roll Suicide, etc.) gezongen in het Portugees.
Ik denk dat Douglas Coupland (leuke boeken: The Gum Thief, J-Pod; laatste boek Generation A: wat minder) gelijk heeft dat popmuziek als massacultuur zijn langste tijd heeft gehad. Als ik mijn eigen smaak bekijk, dan zitten daar zoveel stijlen bij dat het moeilijk is daar een etiket op te plakken. Niet voor mezelf en waarschijnlijk ook niet voor anderen.
Of dit ("het failliet van de mainstream popcultuur") een slechte ontwikkeling is, weet ik niet. Gijsbert vindt het schijnbaar jammer. Anders had hij het stukje wel 'De Geboorte van de Nano-Cultuur genoemd'. Ik weet wel dat ik zelf nu meer moeite moet doen om goede muziek te vinden. Goede muziek is er wel, maar het is gewoon moeilijker te vinden.
(Goede muziek is natuurlijk een heel subjectief begrip. Muziek die me raakt. Een plaat waar ik eerst helemaal niets aanvind, kan ik later toch opzetten en dan heel leuk vinden. Andere platen vind ik in het begin fantastisch, maar na tien keer draaien zet ik de plaat niet meer op.)
Waar je vroeger (15-20 jaar geleden) gewoon OOR kon openslaan en je meteen een duidelijk overzicht van de goede muziek van dat moment kreeg, is er op dit moment (voor mij) geen bron waar ik op kan vertrouwen. Pitchfork heeft soms een leuke band, maar het is vaak drie keer niets. Zoals Gijsbert en anderen al aangaven, alles is zo fragmentarisch. Misschien is er te veel keus.
Het is natuurlijk interessant wat de jongeren van nu hiervan maken. Ik heb het idee dat de meeste mensen op dit forum toch op zijn minst twintigers of dertigers zijn. Toen ik nog op de middelbare school zat, waren er platen waarvan iedereen dol was (of zei dat ze er dol op waren). Ik vraag me af op die platen nog bestaan. Welke muziek zal er in de toekomst worden gespeeld in films als de regisseur de jaren nul wilt weergeven? Ik zou het niet weten.
Ik denk dat Douglas Coupland (leuke boeken: The Gum Thief, J-Pod; laatste boek Generation A: wat minder) gelijk heeft dat popmuziek als massacultuur zijn langste tijd heeft gehad. Als ik mijn eigen smaak bekijk, dan zitten daar zoveel stijlen bij dat het moeilijk is daar een etiket op te plakken. Niet voor mezelf en waarschijnlijk ook niet voor anderen.
Of dit ("het failliet van de mainstream popcultuur") een slechte ontwikkeling is, weet ik niet. Gijsbert vindt het schijnbaar jammer. Anders had hij het stukje wel 'De Geboorte van de Nano-Cultuur genoemd'. Ik weet wel dat ik zelf nu meer moeite moet doen om goede muziek te vinden. Goede muziek is er wel, maar het is gewoon moeilijker te vinden.
(Goede muziek is natuurlijk een heel subjectief begrip. Muziek die me raakt. Een plaat waar ik eerst helemaal niets aanvind, kan ik later toch opzetten en dan heel leuk vinden. Andere platen vind ik in het begin fantastisch, maar na tien keer draaien zet ik de plaat niet meer op.)
Waar je vroeger (15-20 jaar geleden) gewoon OOR kon openslaan en je meteen een duidelijk overzicht van de goede muziek van dat moment kreeg, is er op dit moment (voor mij) geen bron waar ik op kan vertrouwen. Pitchfork heeft soms een leuke band, maar het is vaak drie keer niets. Zoals Gijsbert en anderen al aangaven, alles is zo fragmentarisch. Misschien is er te veel keus.
Het is natuurlijk interessant wat de jongeren van nu hiervan maken. Ik heb het idee dat de meeste mensen op dit forum toch op zijn minst twintigers of dertigers zijn. Toen ik nog op de middelbare school zat, waren er platen waarvan iedereen dol was (of zei dat ze er dol op waren). Ik vraag me af op die platen nog bestaan. Welke muziek zal er in de toekomst worden gespeeld in films als de regisseur de jaren nul wilt weergeven? Ik zou het niet weten.
Thomas
van Aalten 16-02-2010 09:53
Wat Grandmaster DJ zegt.
Overigens opmerkelijk, dat juist een mainstream band als The Killers altijd door serieuze critici wordt weggezet als bombastisch, fout Amerikaans etc. Terwijl het voor een hoop tieners en twintigers (en deze dertiger) een typische popband is van de 21e eeuw, met de wortels zowel in de populaire cultuur als in de weltschmertz.
Noem mij een zo'n moeilijk kijkend New Yorks gedrocht met baarden en een iPod vol Fela Kuti die zowel Elton John als Pet Shop Boys meekrijgen (zoals The killers met kersthit(!)). Nee, huhuhuhu, gonst het in de avantgardekrochten. Elton John, bah. Nee, Pet Shop Boys, commercieel.
Het probleem is niet de mainstream pop, het probleem is al jaren de cynische serieuze muziekpers. Pitchfork - wahoo. Oh zie de recensent eens verbeten cynisch doen: pitchfork.com/reviews/albums/9...
Bret Easton Ellis zei onlangs op datzelfde twitter dat hij met tranen in zijn ogen had staan kijken naar The Killers met The Psychedelic Furs op één podium, en hoe ze samen Pretty In Pink zongen.
Overigens opmerkelijk, dat juist een mainstream band als The Killers altijd door serieuze critici wordt weggezet als bombastisch, fout Amerikaans etc. Terwijl het voor een hoop tieners en twintigers (en deze dertiger) een typische popband is van de 21e eeuw, met de wortels zowel in de populaire cultuur als in de weltschmertz.
Noem mij een zo'n moeilijk kijkend New Yorks gedrocht met baarden en een iPod vol Fela Kuti die zowel Elton John als Pet Shop Boys meekrijgen (zoals The killers met kersthit(!)). Nee, huhuhuhu, gonst het in de avantgardekrochten. Elton John, bah. Nee, Pet Shop Boys, commercieel.
Het probleem is niet de mainstream pop, het probleem is al jaren de cynische serieuze muziekpers. Pitchfork - wahoo. Oh zie de recensent eens verbeten cynisch doen: pitchfork.com/reviews/albums/9...
Bret Easton Ellis zei onlangs op datzelfde twitter dat hij met tranen in zijn ogen had staan kijken naar The Killers met The Psychedelic Furs op één podium, en hoe ze samen Pretty In Pink zongen.
ericv
16-02-2010 10:53
Al die bandjes met zo'n naam die door Herman Brusselmans
verzonnen zou kunnen zijn, en heel Paradiso is er weer
ingetuind... Met de long tail marketing van vandaag de dag is
geen enkele subcultuur meer veilig. Overigens deed mijn
afgestofte Blur ceedee'tje het ook nog steeds.
De boeken van Douglas Coupland die Simon noemt ga ik zeker eens opzoeken.
De boeken van Douglas Coupland die Simon noemt ga ik zeker eens opzoeken.
Frens
16-02-2010 11:33
Frans Bauer breekt massaal door in Amerika......." Come on
people.....with the the handjes in the air"
Jogy 16-02-2010 12:09
Wat is mainstream? Is dat niet gewoon het gangbare wat we
dagelijks op de radio horen en met zijn tijd de genre laten horen
die voor de grote massa het prettigst in het gehoor liggen? Het
is een kreet en meer niet, het is ook niet te koppelen aan tijd
aangezien muziek zich evalueert en verandert.
Heb de link bekeken en vond dat Stevie Nicks er helemaal staat, dat straalt iets uit en ze zingt zuiverder dan dame Swift. Die breekt hier ook niet door, het is wel grappige muziek, toch zijn het vooral niemanddalletjes en die hebben we hier ook genoeg.
Heb de link bekeken en vond dat Stevie Nicks er helemaal staat, dat straalt iets uit en ze zingt zuiverder dan dame Swift. Die breekt hier ook niet door, het is wel grappige muziek, toch zijn het vooral niemanddalletjes en die hebben we hier ook genoeg.
Suhrawardi 16-02-2010
12:15
Grappig... Ik heb je altijd gezien als een ambassadeur van
mainstream popcultuur. Maar wellicht betekend mainstream
popcultuur voor ons allebei iets anders.
Mirella
16-02-2010 12:28
Het gaat volgens mij juist ontzettend goed met 'mainstream'. Hoe
meer TV-zenders en radiostations we hebben in Nederland, hoe meer
ze op elkaar lijken. De Idols, X-factors en andere
'muziekprogramma's' vliegen je om de oren, en wie kent Jantje
Smit of Lady Gaga niet?
En als ik eerlijk mag zijn, vind ik de top 40 van nu alweer stukken beter te verteren dan die van het afgelopen decennium. Grenzen vervagen. Stijl of genre maken niet veel meer uit, en leeftijd ook niet. En dat is nou net waar de media grote steken laten vallen, mijns inziens. In plaats van vooruitlopen of meedoen, blijft men hangen in eigen cirkelredeneringen en bij telkens dezelfde artiesten. Nog erger: dezelfde nummers van dezelfde artiesten. Formats zijn leuk, maar het begint aardig op censuur te lijken de laatste jaren. Of gewoon bekrompenheid, dat kan natuurlijk ook.
Platenmaatschappijen, radio- en TVstations, tijdschriften en concertorganisatoren zouden best eens meer met internet-input mogen doen. Waarom hebben festivals ineens doelgroepen gebaseerd op leeftijd? Doen je oren het niet meer na je twintigste? Waarom staan er steeds dezelfde bands in zogenaamde 'lijsten'? Is dat meeloperij of bewust? Waarom moeten er nieuwe artiesten komen als de oude nog goed zijn?
Geld speelt natuurlijk ook een rol. Bands worden allemaal apart in grote parken geboekt in plaats van allemaal samen, zodat er extra te vangen valt. Dat is best triest. Zo krijg je natuurlijk nooit iets gezamenlijks.
zomaar een paar gedachten... Als het onsamenhangend was: ik zit even snel in mijn pauze te typen ;).
groetjes,
Mirella :)
En als ik eerlijk mag zijn, vind ik de top 40 van nu alweer stukken beter te verteren dan die van het afgelopen decennium. Grenzen vervagen. Stijl of genre maken niet veel meer uit, en leeftijd ook niet. En dat is nou net waar de media grote steken laten vallen, mijns inziens. In plaats van vooruitlopen of meedoen, blijft men hangen in eigen cirkelredeneringen en bij telkens dezelfde artiesten. Nog erger: dezelfde nummers van dezelfde artiesten. Formats zijn leuk, maar het begint aardig op censuur te lijken de laatste jaren. Of gewoon bekrompenheid, dat kan natuurlijk ook.
Platenmaatschappijen, radio- en TVstations, tijdschriften en concertorganisatoren zouden best eens meer met internet-input mogen doen. Waarom hebben festivals ineens doelgroepen gebaseerd op leeftijd? Doen je oren het niet meer na je twintigste? Waarom staan er steeds dezelfde bands in zogenaamde 'lijsten'? Is dat meeloperij of bewust? Waarom moeten er nieuwe artiesten komen als de oude nog goed zijn?
Geld speelt natuurlijk ook een rol. Bands worden allemaal apart in grote parken geboekt in plaats van allemaal samen, zodat er extra te vangen valt. Dat is best triest. Zo krijg je natuurlijk nooit iets gezamenlijks.
zomaar een paar gedachten... Als het onsamenhangend was: ik zit even snel in mijn pauze te typen ;).
groetjes,
Mirella :)
s.b
16-02-2010 12:30
De mainstream popmuziek is al jarenlang dood naar mijn mening.
Madonna, Prince en Michael jackson in de jaren 80 hebben in de
afgelopen twee decennia nooit opvolging gehad.
Met mensen die dat grote artiesten vinden zal het nooit meer wat worden met de pop. De pop is na 1976 met de opkomst van de punk helemaal ingestort en nooit meer hersteld. De laatste goede plaat die ooit gemaakt is was Hotel California, en zelfs daar stonden maar een paar goede nummers op.
Met mensen die dat grote artiesten vinden zal het nooit meer wat worden met de pop. De pop is na 1976 met de opkomst van de punk helemaal ingestort en nooit meer hersteld. De laatste goede plaat die ooit gemaakt is was Hotel California, en zelfs daar stonden maar een paar goede nummers op.
meneer_opinie
16-02-2010 12:52
Ik dacht eigenlijk dat Beck, tamelijk wijd en zijd beroemd en
gewaardeerd werd en al een aardig oevre op zijn naam heeft staan?
En Amy Winehouse lijkt mij ook tamelijk main stream en doet er
alles aan om de oude tijden van sex and drugs and Rock and Roll
(die laatste twee termen waren oorsprokelijk synoniem, maar
vooruit). te laten herleven, toch?
Eigenlijk vind ik het wel leuk dat je niet meer eerst in Oor hoeft te kijken om te weten of je een band goed mag vinden, maar dat je dat helemaal zelf mag beslissen.
Eigenlijk vind ik het wel leuk dat je niet meer eerst in Oor hoeft te kijken om te weten of je een band goed mag vinden, maar dat je dat helemaal zelf mag beslissen.
De Stripman 16-02-2010 13:25
Ach, de grootste sterren zijn vrijwel nooit de interessantste
musici...;o)
Benjamin van Vliet 16-02-2010 13:34
Gijsbert denkt volgens mij een beetje ouderwets, maar goed, het
is dan ook een conservatief mannetje (ouderwetse powerpop, mijn
god, trek dan gewoon je jaren '80 plaatjes weer uit de kast als
je daar behoefte aan hebt en verwijt de rest van de wereld niet
dat ze vooruit kijken):
dat er geen wereldsterren bestaan betekent juist niet dat popmuziek minder belangrijk is in 'ons' leven. De trend van bands als Grizzly Bear, Midlake, Fleet Foxes, Dirty Projectors komt volgens mij vooral doordat al die bands bereikbaar zijn, authentiek zijn, een geluid en imago en een DIY-gehalte hebben dat zorgt dat die bands echt iets betekenen voor hun fans, in tegenstelling tot de wereldsterren waar je uiteindelijk geen enkele band mee hebt; dat zijn immers iconen, Fleet Foxes zijn mensen. Daarom betekent hun muziek uiteindelijk veel meer voor hun luisteraars dan al die miljarden mensen die vroeger een Madonna best of kochten die na 2 keer luisteren in de kast verdween omdat de tv weer aan ging. Mensen zijn juist veel meer betrokken bij popmuziek, maar popmuziek is steeds minder een onbereikbare robot a la Michael Jackson en steeds meer een lokale artiest die in huiskamers optreedt en vinylsingletjes in handgemaakte hoesjes verkoopt.
Dan heb ik het natuurlijk wel over popmuziek en niet over popcultuur, dus Gijsbert heeft ergens wel een punt, maar hij haalt een paar dingen door elkaar die vroeger hetzelfde waren, maar inmiddels niet meer.
dat er geen wereldsterren bestaan betekent juist niet dat popmuziek minder belangrijk is in 'ons' leven. De trend van bands als Grizzly Bear, Midlake, Fleet Foxes, Dirty Projectors komt volgens mij vooral doordat al die bands bereikbaar zijn, authentiek zijn, een geluid en imago en een DIY-gehalte hebben dat zorgt dat die bands echt iets betekenen voor hun fans, in tegenstelling tot de wereldsterren waar je uiteindelijk geen enkele band mee hebt; dat zijn immers iconen, Fleet Foxes zijn mensen. Daarom betekent hun muziek uiteindelijk veel meer voor hun luisteraars dan al die miljarden mensen die vroeger een Madonna best of kochten die na 2 keer luisteren in de kast verdween omdat de tv weer aan ging. Mensen zijn juist veel meer betrokken bij popmuziek, maar popmuziek is steeds minder een onbereikbare robot a la Michael Jackson en steeds meer een lokale artiest die in huiskamers optreedt en vinylsingletjes in handgemaakte hoesjes verkoopt.
Dan heb ik het natuurlijk wel over popmuziek en niet over popcultuur, dus Gijsbert heeft ergens wel een punt, maar hij haalt een paar dingen door elkaar die vroeger hetzelfde waren, maar inmiddels niet meer.
Giancarlo
16-02-2010 13:35
Misschien iets te kort door de bocht (had wat meer onderbouwing
mogen hebben met wat cijfertjes bijv.), maar zeker een kern van
waarheid. Maar vind ik dit erg? Nou nee. Is er sprake van de dood
van de popcultuur? Nou nee. Ik verafschuw juist het kuddegedrag
dat onze maatschappij jarenlang heeft geteisterd: iedereen
luisterde naar dezelfde muziek, zag dezelfde films, kocht
dezelfde spijkerbroek en las hetzelfde boek. Volgens mij bestaat
de popcultuur nog steeds, maar is het moment van consumptie
veranderd. Tel daarbij de vrijheid die internet heeft gecreerd
bij op, en jij hebt de kern van heden ten dage: what I want, when
I want, where I want, whenever I want. Misschien wat meer obscure
bandjes op de Ipod of KFC ipv MacDonalds, maar de licht
verteerbare eenvoud is er nog steeds. (Lady GaGa anyone?). Dat is
niet de dood van de popcultuur. Dat is een verandering in
consumptiegedrag. En daarin zijn we weer allemaal hetzelfde.
Rik
16-02-2010 14:01
Komt het niet doordat bands van tegenwoordig minder echte
identiteit hebben tijdens live optredens? Een leek hoort weinig
verschil tussen bands als Snow Patrol, Placebo en Keane..Die
bands hebben niet een bekende frontman, modeicoon of gewoon
iemand die opvalt en bovendien kwaliteitsmuziek maakt over een
langere periode?
Figuren als Freddie Mercury, Mick Jagger, Steven Tyler, Bono, John Lennon en Paul Mc Cartney hadden dat gemeen en is een wezenlijk onderdeel geworden van hun succes.
Ik zie Lady Gaga dat ook bereiken met haar mainstream muziek die stiekem kwalitatief hoogstaand is en altijd memorabele optredens geeft. Hoop alleen niet dat ze te vroeg gepiekt heeft.
Figuren als Freddie Mercury, Mick Jagger, Steven Tyler, Bono, John Lennon en Paul Mc Cartney hadden dat gemeen en is een wezenlijk onderdeel geworden van hun succes.
Ik zie Lady Gaga dat ook bereiken met haar mainstream muziek die stiekem kwalitatief hoogstaand is en altijd memorabele optredens geeft. Hoop alleen niet dat ze te vroeg gepiekt heeft.
CS 16-02-2010 14:27
Een verschuiving van perceptie, zonder internet had men geen
zicht op al die zogenaamde micro culturen en nu lijkt het alsof
het bestaan hiervan de mainstream popcultuur de das omdoet,
terwijl die nog steeds gigantisch is.
Wellicht geconsumeerd door een nog jonger publiek dan vroeger, een publiek met andere behoeften en uitingsvormen dan bijvoorbeeld de jongere generatie in de jaren 80.
Wellicht geconsumeerd door een nog jonger publiek dan vroeger, een publiek met andere behoeften en uitingsvormen dan bijvoorbeeld de jongere generatie in de jaren 80.
Peterf
16-02-2010 14:30
Ergens wel jammer dat mainstream niet zo groot meer is.
Kon men zich lekker tegen afzetten, nu kan en mag alles....
Kon men zich lekker tegen afzetten, nu kan en mag alles....
andré S
16-02-2010 14:37
"..........................Dat is een ontwikkeling die mensen
zorgelijk stemt die popmuziek als massacultuur hoog hebben
zitten."
Ik zie het probleem niet.. Ik mis grote sterren als kiespijn en mij krijg je voor geen goud naar concerten die grootschaliger zijn dan Paradiso..
En er zijn natuurlijk wel degelijk kleinere sterren die een Paradiso kunnen uitverkopen en aan zich weten te binden. De laatste drie keer dat ik in de grote zaal een concert heb gezien waren zeer overtuigend (Ik moet ervoor uit Groningen komen; dus mijn frequentie is niet zo hoog) Iron&Wine, Feist, Neko Case...
Ik zal binnenkort zien wat Midlake er in Vera van terecht brengt. Het internet heeft de popconsumptie versnipperd. Lijkt me logisch. Wat een keus.
Ik ben ruim oud genoeg om te vinden dat het vroeger allemaal beter was, maar integendeel, ik vind de popcultuur van nu veel interessanter dan de veelgeprezen jaren tachtig bijvoorbeeld. En ik twijfel er geen moment aan dat er meer popmuziek dan ooit geconsumeerd wordt.
Okay, zoiets als Beatlemania komt nooit meer en het is mooi dat ik toen een tiener was.. Maar er was geen keus, nauwelijks radio. Ik hoorde sommige Beatle liedjes nog eerder op straat van kinderen die bijvoorbeeld I want to hold jour hand liepen te blèrren dan van de Beatles zelf. Dat waren andere tijden. En toen moest het eigenlijk allemaal nog echt beginnen (de schaalvergroting)
Ik luister nu naar Damian Jurado - Caught In The Trees.. Pracht plaat.
Je moet er toch niet aan denken dat deze man ooit duizenden mensen laat meezingen en met aanstekers zwaaien. Het is geen stadionrock; dat wil het ook niet zijn en het is jammer dat bandjes-muziek ooit stadion-rock is geworden.
(de karikatuur, het grote gebaar, U2, Muse. brrrrr)
Ik zie het probleem niet.. Ik mis grote sterren als kiespijn en mij krijg je voor geen goud naar concerten die grootschaliger zijn dan Paradiso..
En er zijn natuurlijk wel degelijk kleinere sterren die een Paradiso kunnen uitverkopen en aan zich weten te binden. De laatste drie keer dat ik in de grote zaal een concert heb gezien waren zeer overtuigend (Ik moet ervoor uit Groningen komen; dus mijn frequentie is niet zo hoog) Iron&Wine, Feist, Neko Case...
Ik zal binnenkort zien wat Midlake er in Vera van terecht brengt. Het internet heeft de popconsumptie versnipperd. Lijkt me logisch. Wat een keus.
Ik ben ruim oud genoeg om te vinden dat het vroeger allemaal beter was, maar integendeel, ik vind de popcultuur van nu veel interessanter dan de veelgeprezen jaren tachtig bijvoorbeeld. En ik twijfel er geen moment aan dat er meer popmuziek dan ooit geconsumeerd wordt.
Okay, zoiets als Beatlemania komt nooit meer en het is mooi dat ik toen een tiener was.. Maar er was geen keus, nauwelijks radio. Ik hoorde sommige Beatle liedjes nog eerder op straat van kinderen die bijvoorbeeld I want to hold jour hand liepen te blèrren dan van de Beatles zelf. Dat waren andere tijden. En toen moest het eigenlijk allemaal nog echt beginnen (de schaalvergroting)
Ik luister nu naar Damian Jurado - Caught In The Trees.. Pracht plaat.
Je moet er toch niet aan denken dat deze man ooit duizenden mensen laat meezingen en met aanstekers zwaaien. Het is geen stadionrock; dat wil het ook niet zijn en het is jammer dat bandjes-muziek ooit stadion-rock is geworden.
(de karikatuur, het grote gebaar, U2, Muse. brrrrr)
Freek
16-02-2010 14:47
We hebben 10 NL TV zenders die vrijwel 7X24 uur per dag
uitzenden. Noem mij eens 1 fatsoenlijk TV programma over echte
popmuziek. In plaats daarvan hebben we de T.R.O.S. die op NL 1 op
prime time iedere dag Jantje Smit en zijn Volendamse vriendjes
plugt met behulp van belastinggeld. Zodat deze heren 8000 euro
kunnen declaren voor 30 minuten met een CD meezingen, of doen
alsof. Het Gesprek doet af en toe nog wat aan de betere
popmuziek, zelfs JDK (2 meter) is terug. De radio is niet veel
beter.
De grote platenmijen gaan tenonder, zie EMI. Is dat erg? De meeste popmuzikanten kregen vroeger niet waar ze recht op hadden. De platenmijen bepaalden waar we naar moesten luisteren. Anderzijds werkten er ook wel mensen met kennis en smaak bij die platenmijen en ze hadden goede studio's met goede techneuten en apparatuur. Iedereen kan tegenwoordig met een laptopje een album opnemen, de democratisering ten top. Distributie via Myspace enz. Maar kwantiteit en kwaliteit is wat anders.
De taak van DJ's en popjournalisten is opvoeden van het volk. Vroeger zat Opa bij de radio met zijn cassette recordertje om JJ Cale te tapen vanaf de Theo Stokkink Show. Ook op internet is er een schone taak voor specialisten/kenners die het betere spul voor de consument voorsorteren en presenteren. Het is ondoenlijk om zelf het enorme aanbod door te struinen.
De grote platenmijen gaan tenonder, zie EMI. Is dat erg? De meeste popmuzikanten kregen vroeger niet waar ze recht op hadden. De platenmijen bepaalden waar we naar moesten luisteren. Anderzijds werkten er ook wel mensen met kennis en smaak bij die platenmijen en ze hadden goede studio's met goede techneuten en apparatuur. Iedereen kan tegenwoordig met een laptopje een album opnemen, de democratisering ten top. Distributie via Myspace enz. Maar kwantiteit en kwaliteit is wat anders.
De taak van DJ's en popjournalisten is opvoeden van het volk. Vroeger zat Opa bij de radio met zijn cassette recordertje om JJ Cale te tapen vanaf de Theo Stokkink Show. Ook op internet is er een schone taak voor specialisten/kenners die het betere spul voor de consument voorsorteren en presenteren. Het is ondoenlijk om zelf het enorme aanbod door te struinen.
Chronos85
16-02-2010 15:20
Interessant dat juist dit soort posts van Gijsbert veel respons
krijgt. Natuurlijk is het een onderwerp waar elke
muziekliefhebber over kan meepraten maar daarnaast roept het
blijkbaar veel commotie/emotie op.
Dit onderwerp doet mij overigens erg denken aan het boek 'Ripped: how the wired generation revolutionized music' music waarin de veranderingen in de muziek industrie treffend omschreven worden. Internet heeft een zo beslissende rol gespeeld in de veranderingen.
Ik schreef elders op deze blog al:
cursief'Het is wel zo dat door de opkomst van internet en reviewwebsites als Pitchfork muziekliefhebbers vaak in tweeën worden gedeeld. Vervreemding treedt op, vooral de vervreemding van muziekliefhebbers die 'oude' gevestigde muziek luisteren richting de muziekliefhebber die steeds iets nieuws wil ontdekken.
Ik denk dat deze vervreemding ook te maken heeft met de al dan niet aanwezigheid van wil en tijd bij de muziekliefhebber. Een muziekliefhebber van bepaalde leeftijd met drukke baan, gezin en andere activiteiten zal minder snel geneigd zijn zich te storten in muziek die online wordt aangeprezen. Deze heeft zijn eigen favorieten van vroeger, slaat af en toe een krant of blad er op na om slechts incidenteel geïnteresseerd te raken in nieuwe muziek maar voornamelijk de nieuwe releases van zijn favorieten eruit pikt. De muziekblogs, myspaces en torrentlinks zijn voor hem letterlijk en figuurlijk een verward web en op z'n minst gezegd ingewikkeld. En eerlijk waar, het kost veel tijd om nieuwe muziek te ontdekken maar ook om te waarderen als je uit een ander muziek paradigma komt als ik (en velen met mij).
Toch denk ik dat deze liefhebber uiteindelijk (weliswaar langzaam) zal verdwijnen. De impact van internet en het overbrengen van toekomstige ouders die onderdeel uitmaken van mijn generatie (18-30) aan hun kinderen van hun muziek gekoppeld aan het verdwijnen van autoriteiten als Top40, Billboard Charts en MTV zullen ervoor zorgen dat de 'klassieke' popmuziekicoon slechts zal verworden tot historisch figuur uit 'vervlogen tijden'. Dat deze nog gewaardeerd blijft worden geloof ik wel maar op heel andere wijze dan op dit moment. Verhalen uit eerste en tweede hand bestaan nu nog, liggen nog vers in het geheugen, en de meeste artiesten hebben nog geen totale mythische status gekregen...'cursief
Ik snap dat Gijsbert Kamer worstelt met dit gegeven. Aan de ene kant wil hij graag nieuwe muziek ontdekken, terwijl aan de andere kant de nieuwe artiesten niet meer een pop idool-appeal hebben, op een enkeling na. Dit kan je deze nieuwe artiesten moeilijk kwalijk nemen. Zij zijn ook kinderen van de tijd waarin zij leven. Op bands als the Killers, Kings of Leon en Coldplay na kiezen nieuwe indie-bandjes vrijwel nooit meer voor een mainstreambestaan. Zelfs de hierboven genoemde artiesten brengen geen interessante smeuïge met seks drugs en rock 'n roll doorspekte verhalen met zich mee. Slechts figuren als Amy Winehouse en Pete Doherty komen op een dergelijke manier in het nieuws. En deze tijd bepaalt blijkbaar dat het treurige figuren zijn waar hard wordt om gelachen (onder een soortgelijk motto als 'been there done that'), terwijl vroeger dit gedrag als provocerend zou worden ervaren en de reacties gemengd maar in elk geval geladen zouden zijn.
Popmuziek zal nooit meer worden als voor de komst van het internet, en ik denk dat we ons dat moeten realiseren en juist de positieve dingen eruit moeten pikken. Volle zallen van tenten als Paradiso of Tivoli, steeds meer animo voor festivals en levendige indie-labels van concullerende bands die elkaar creatief gezien uitdagen en tot grotere hoogten brengen. Uiterlijk en imago blijven een rol spelen maar de inhoud van de muziek staat centraal. De hitpotentie van artiesten doet er steeds minder toe, de live-performance des te meer. Immers platenverkoop doet er weinig meer toe...
En ja, de kloof tussen 'indie' en mainstream wordt steeds groter, echter ik heb het gevoel dat in verhouding 'indie' een flinke inhaalslag aan het slaan is. Is dit erg, tsja muzikaal gezien kan ik daar niet wakker van liggen. Dat dit weer een bevestiging is van een duidelijkere tweesplitsing tussen elitecultuur en volkscultuur kan wel als verontrustend worden ervaren maar misschien is dit laatste een uit de lucht gegrepen associatie...
Dit onderwerp doet mij overigens erg denken aan het boek 'Ripped: how the wired generation revolutionized music' music waarin de veranderingen in de muziek industrie treffend omschreven worden. Internet heeft een zo beslissende rol gespeeld in de veranderingen.
Ik schreef elders op deze blog al:
cursief'Het is wel zo dat door de opkomst van internet en reviewwebsites als Pitchfork muziekliefhebbers vaak in tweeën worden gedeeld. Vervreemding treedt op, vooral de vervreemding van muziekliefhebbers die 'oude' gevestigde muziek luisteren richting de muziekliefhebber die steeds iets nieuws wil ontdekken.
Ik denk dat deze vervreemding ook te maken heeft met de al dan niet aanwezigheid van wil en tijd bij de muziekliefhebber. Een muziekliefhebber van bepaalde leeftijd met drukke baan, gezin en andere activiteiten zal minder snel geneigd zijn zich te storten in muziek die online wordt aangeprezen. Deze heeft zijn eigen favorieten van vroeger, slaat af en toe een krant of blad er op na om slechts incidenteel geïnteresseerd te raken in nieuwe muziek maar voornamelijk de nieuwe releases van zijn favorieten eruit pikt. De muziekblogs, myspaces en torrentlinks zijn voor hem letterlijk en figuurlijk een verward web en op z'n minst gezegd ingewikkeld. En eerlijk waar, het kost veel tijd om nieuwe muziek te ontdekken maar ook om te waarderen als je uit een ander muziek paradigma komt als ik (en velen met mij).
Toch denk ik dat deze liefhebber uiteindelijk (weliswaar langzaam) zal verdwijnen. De impact van internet en het overbrengen van toekomstige ouders die onderdeel uitmaken van mijn generatie (18-30) aan hun kinderen van hun muziek gekoppeld aan het verdwijnen van autoriteiten als Top40, Billboard Charts en MTV zullen ervoor zorgen dat de 'klassieke' popmuziekicoon slechts zal verworden tot historisch figuur uit 'vervlogen tijden'. Dat deze nog gewaardeerd blijft worden geloof ik wel maar op heel andere wijze dan op dit moment. Verhalen uit eerste en tweede hand bestaan nu nog, liggen nog vers in het geheugen, en de meeste artiesten hebben nog geen totale mythische status gekregen...'cursief
Ik snap dat Gijsbert Kamer worstelt met dit gegeven. Aan de ene kant wil hij graag nieuwe muziek ontdekken, terwijl aan de andere kant de nieuwe artiesten niet meer een pop idool-appeal hebben, op een enkeling na. Dit kan je deze nieuwe artiesten moeilijk kwalijk nemen. Zij zijn ook kinderen van de tijd waarin zij leven. Op bands als the Killers, Kings of Leon en Coldplay na kiezen nieuwe indie-bandjes vrijwel nooit meer voor een mainstreambestaan. Zelfs de hierboven genoemde artiesten brengen geen interessante smeuïge met seks drugs en rock 'n roll doorspekte verhalen met zich mee. Slechts figuren als Amy Winehouse en Pete Doherty komen op een dergelijke manier in het nieuws. En deze tijd bepaalt blijkbaar dat het treurige figuren zijn waar hard wordt om gelachen (onder een soortgelijk motto als 'been there done that'), terwijl vroeger dit gedrag als provocerend zou worden ervaren en de reacties gemengd maar in elk geval geladen zouden zijn.
Popmuziek zal nooit meer worden als voor de komst van het internet, en ik denk dat we ons dat moeten realiseren en juist de positieve dingen eruit moeten pikken. Volle zallen van tenten als Paradiso of Tivoli, steeds meer animo voor festivals en levendige indie-labels van concullerende bands die elkaar creatief gezien uitdagen en tot grotere hoogten brengen. Uiterlijk en imago blijven een rol spelen maar de inhoud van de muziek staat centraal. De hitpotentie van artiesten doet er steeds minder toe, de live-performance des te meer. Immers platenverkoop doet er weinig meer toe...
En ja, de kloof tussen 'indie' en mainstream wordt steeds groter, echter ik heb het gevoel dat in verhouding 'indie' een flinke inhaalslag aan het slaan is. Is dit erg, tsja muzikaal gezien kan ik daar niet wakker van liggen. Dat dit weer een bevestiging is van een duidelijkere tweesplitsing tussen elitecultuur en volkscultuur kan wel als verontrustend worden ervaren maar misschien is dit laatste een uit de lucht gegrepen associatie...
Rock On
16-02-2010 15:37
Als je blasé word heb je 2 mogelijkheden:
Optie 1: ga als quasi-intellectueel een diepgaande film maken over een volkszanger op zijn retour, of over een keiharde gangstagang in LA
Optie 2: laat je omscholen tot echt journalist.
Dezelfde verhalen hoor ik sinds de jaren 70, en iedere keer duikt er weer wat moois op. Als je te moe bent om je er druk over te maken of de pareltjes niet meer kan vinden moet je de kookrubriek maar vol gan schrijven.
Optie 1: ga als quasi-intellectueel een diepgaande film maken over een volkszanger op zijn retour, of over een keiharde gangstagang in LA
Optie 2: laat je omscholen tot echt journalist.
Dezelfde verhalen hoor ik sinds de jaren 70, en iedere keer duikt er weer wat moois op. Als je te moe bent om je er druk over te maken of de pareltjes niet meer kan vinden moet je de kookrubriek maar vol gan schrijven.
Nostradamus, Brenger der Openbaringen
16-02-2010 15:42
Ik acht het goed mogelijk dat punk, en in mindere mate new wave,
grotendeels het einde van de popmuziek als kunstvorm
signaleerden. Ik vind het lastig om een artiest te noemen van na
1980, wiens werk je niet in factoren kunt ontbinden (de invloeden
die van elders geleend zijn, maar al te opzichtig).
Het unieke dat de Beatles, de Byrds, Bob Dylan, en de Beach Boys karakteriseerde is daarna nooit meer te horen (zien) geweest. Ik vind het verbazend dat mensen acts als Madonna serieus nemen. Zij maakt(e) gelikte dansmuziek met een toefje provocatie, en dat is het dan. Kunst? Welnee. Alleen de 'postmodernen', die weten alles tot kunst op te warmen, omdat ze ueberhaupt niet in staat zijn om maatstaven aan te leggen. Beetje vergelijkbaar met hoe serieus nichten afschuwelijke kitschtroep nog tot een onderwerp van serieus gesprek weten te maken.
Valt het dan niemand op dat zo veel mensen die popmuziek wel ooit de moeite waard vonden, vandaag de dag vooral zoeken naar meer exotische, authentieke vormen van muziek? Je kan denken aan country (toegegeven, is nog mainstream), aan Cubaanse muziek, Afrikaanse (er komt een CD met Toumani Diabate en Ali Farka Toure), klassieke dub-reggae, dat soort dingen; en ook klassiek. Maar alsjeblieft niet de nieuwe indiesensatie van vandaag, want die is morgen alweer beschimmeld.
Punk bracht een tamelijk letale boodschap: pop was self-conscious geworden. De sneren en het sarcasme waren niet alleen een provocatie, ze waren vooral ook een spijtige, narrige conclusie: er zouden gedurende lange tijd geen nieuwe Beatles en Beach Boys komen. Die groepen hadden voor hedendaagse begrippen onwaarschijnlijk veel naiveteit in hun muziek. Of, zo men wil: hun kunst werd hen nog door de goden ingefluisterd. Die tijd is vooralsnog voorbij. The Smiths is een van de sprekendste voorbeelden: Morrissey is 'knowing', hij weet wat er voor geks en slechts te koop is in de wereld, en zijn teksten zijn er dan ook naar, en staan in scherp contrast met de welluidende muziek.
Ik geef het direct toe: ik spreek mezelf behoorlijk tegen. De Smiths waren bijzonder. Maar ze maakten geen onderdeel uit van een brede revival.
Muse, Coldplay... ik vind het allemaal even tergend verschrikkelijk. Net als death metal, of rap/hiphop; en het allerergst is nog dat wat zich gemeenlijk als 'dance' afficheert. Instant vergeetbaar gedreun, wel passend bij onze laat-kapitalistische maatschappij waarin jongeren het liefst een compleet weekend in totale amnesie doorbrengen, om even de onverschillige en in scheiding liggende ouders te vergeten.
Af en toe vertoont het lijk nog wat convulsies; maar de rigor mortis is nabij.
De dop is pood.
Het unieke dat de Beatles, de Byrds, Bob Dylan, en de Beach Boys karakteriseerde is daarna nooit meer te horen (zien) geweest. Ik vind het verbazend dat mensen acts als Madonna serieus nemen. Zij maakt(e) gelikte dansmuziek met een toefje provocatie, en dat is het dan. Kunst? Welnee. Alleen de 'postmodernen', die weten alles tot kunst op te warmen, omdat ze ueberhaupt niet in staat zijn om maatstaven aan te leggen. Beetje vergelijkbaar met hoe serieus nichten afschuwelijke kitschtroep nog tot een onderwerp van serieus gesprek weten te maken.
Valt het dan niemand op dat zo veel mensen die popmuziek wel ooit de moeite waard vonden, vandaag de dag vooral zoeken naar meer exotische, authentieke vormen van muziek? Je kan denken aan country (toegegeven, is nog mainstream), aan Cubaanse muziek, Afrikaanse (er komt een CD met Toumani Diabate en Ali Farka Toure), klassieke dub-reggae, dat soort dingen; en ook klassiek. Maar alsjeblieft niet de nieuwe indiesensatie van vandaag, want die is morgen alweer beschimmeld.
Punk bracht een tamelijk letale boodschap: pop was self-conscious geworden. De sneren en het sarcasme waren niet alleen een provocatie, ze waren vooral ook een spijtige, narrige conclusie: er zouden gedurende lange tijd geen nieuwe Beatles en Beach Boys komen. Die groepen hadden voor hedendaagse begrippen onwaarschijnlijk veel naiveteit in hun muziek. Of, zo men wil: hun kunst werd hen nog door de goden ingefluisterd. Die tijd is vooralsnog voorbij. The Smiths is een van de sprekendste voorbeelden: Morrissey is 'knowing', hij weet wat er voor geks en slechts te koop is in de wereld, en zijn teksten zijn er dan ook naar, en staan in scherp contrast met de welluidende muziek.
Ik geef het direct toe: ik spreek mezelf behoorlijk tegen. De Smiths waren bijzonder. Maar ze maakten geen onderdeel uit van een brede revival.
Muse, Coldplay... ik vind het allemaal even tergend verschrikkelijk. Net als death metal, of rap/hiphop; en het allerergst is nog dat wat zich gemeenlijk als 'dance' afficheert. Instant vergeetbaar gedreun, wel passend bij onze laat-kapitalistische maatschappij waarin jongeren het liefst een compleet weekend in totale amnesie doorbrengen, om even de onverschillige en in scheiding liggende ouders te vergeten.
Af en toe vertoont het lijk nog wat convulsies; maar de rigor mortis is nabij.
De dop is pood.
grandmaster.dj
16-02-2010 16:26
Wat betreft het beperkte bereik van de Amerikaanse ster Taylor
Swift, ook hier is niets nieuws onder de zon. In de jaren '90 van
de vorige eeuw was Garth Brooks (oh ja) een tijdlang de grootste
Amerikaanse ster, terwijl zijn platen in Europa nauwelijks
aansloegen.
En een decennium eerder was Paul Weller met zijn Jam de belangrijkste Britse band maar was hij aan de overkant van het Kanaal beduidend minder succesvol, om over de VS nog maar te zwijgen.
En zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen van acts die in het thuisland zalen vol doen lopen maar daarbuiten nauwelijks worden opgemerkt. (Dave Matthews Band, Kasabian, anyone?). Té Brits of té Amerikaans, dat wordt vaak als verklaring opgevoerd.
Swift hoort dus eerder in dit rijtje thuis dan bij de Madonna's en Springstenen van deze wereld. Een tikkie flauw overigens om haar op basis van dit ene filmpje af te serveren en en passant hetzelfde met Delange te doen. Waarmee Gijsbert m.i. al dan niet bewust een voorbeeld van journalistiek snobisme ten toon spreidt. 50.000 DeLange fans can't be wrong ;-)
Laat niet onverlet dat ik zijn bijdragen en het merendeel van de reacties hier graag lees. Samen met zijn voetbalcollega's slaagt hij er hiermee in om ook niet VK-bloggers aan zich te binden en vaak zinnige discussie los te maken, hetgeen immers niet iedereen is gegeven :-)
En een decennium eerder was Paul Weller met zijn Jam de belangrijkste Britse band maar was hij aan de overkant van het Kanaal beduidend minder succesvol, om over de VS nog maar te zwijgen.
En zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen van acts die in het thuisland zalen vol doen lopen maar daarbuiten nauwelijks worden opgemerkt. (Dave Matthews Band, Kasabian, anyone?). Té Brits of té Amerikaans, dat wordt vaak als verklaring opgevoerd.
Swift hoort dus eerder in dit rijtje thuis dan bij de Madonna's en Springstenen van deze wereld. Een tikkie flauw overigens om haar op basis van dit ene filmpje af te serveren en en passant hetzelfde met Delange te doen. Waarmee Gijsbert m.i. al dan niet bewust een voorbeeld van journalistiek snobisme ten toon spreidt. 50.000 DeLange fans can't be wrong ;-)
Laat niet onverlet dat ik zijn bijdragen en het merendeel van de reacties hier graag lees. Samen met zijn voetbalcollega's slaagt hij er hiermee in om ook niet VK-bloggers aan zich te binden en vaak zinnige discussie los te maken, hetgeen immers niet iedereen is gegeven :-)
Goof
16-02-2010 16:47
Volgens mij zijn er een aantal redenen:
1. ontbreken van pioniers
De laatste 20 jaar wordt er niet echt vernieuwende muziek meer gemaakt, om de simpele reden dat alles al een keer gedaan is. In de jaren ’50, ’60 en ’70 waren veel artiesten met hart en ziel bezig met hun muziek en zo onstonden muziekgenres die ze zelf van tevoren niet konden bedenken. Door de frisheid en vernieuwingsdrang kwamen zo vanzelf bepaalde artiesten bovendrijven omdat de massa iets hoorde wat zij nog nooit eerder hadden gehoord (Buddy Holly, Beatles, Led Zeppelin Etc. Etc.).
2. vervlakking
Nu opereren artiesten vaak binnen door diverse genres zelf opgeworpen grenzen die niet meer overtreden mogen worden, omdat je anders binnen die scène niet meer geaccepteerd wordt. De enkele spannende dingen die af en toe nog eens gebeuren is als artiesten diverse genres combineren, al klinkt ook dat vaak ook al snel als eenheidsworst. Vooral als ze veel navolging krijgen van artiesten die in hetzelfde gat springen. In een genre als hiphop loopt iedereen elkaar ook achter de kont aan. Blingbling, zoveel mogelijk schaars geklede vrouwen in je clip, in een smooth voice rappen over hoe stoer je bent en dat allemaal omdat met deze formule de meeste centen kunnen worden binnengeharkt. Twintig jaar geleden toen er nog sprake was van creativiteit in het genre had je afrocentrische hiphop (De La Soul, Jungle Brothers, A Tribe Called Quest), politieke hiphop (Public Enemy, X-Clan, Boggie Down Productions), de eerste ganstarap die toen nog verfrissend was (Ice-T, NWA, Schooly D) etc. etc. Totdat het door de grote massa werd opgepikt.
3. overvloedig aanbod
Verder is er tegenwoordig simpelweg een te groot aanbod. Er is teveel keus, waardoor de aandacht van de massa verder verspreid wordt. Tegenwoordig kost het weinig moeite meer om je muziek onder de aandacht te brengen via myspace etc. Voor een laag bedrag heb je tegenwoordig al snel wat opgenomen en op een cdtje en/of internet gezet. Muziek die er vaak ook nog niet aan toe is om aan het grote publiek te laten horen. De barrières die er vroeger waren zijn grotendeels verdwenen, waardoor het kaf niet meer van het koren wordt gescheiden. Vroeger moest je echt knokken, eerst tijdenlang toeren, schaven aan je muziek voordat je werd “ontdekt”.
Buiten dit alles heb ik mij persoonlijk altijd gestoord aan wat de massa zich door de strot laat duwen door de media en platenmaatschappijen. Als ik op zoek ben naar kwalitatief goede en bevredigende muziek, dan is de laatste plaats waar ik zoek wel de hitparades en de radio. De radio heb ik sowieso altijd een verschrikkelijk medium gevonden. Leeghoofdige DJ’s die zichzelf nog interessanter vinden als de artiesten en nummers wegdraaien voor het einde, waarmee soms de hele essentie van het nummer, waarin zorgvoldig naar het einde wordt toegebouwd, teniet wordt gedaan.
Geef mij dan maar een band als No Turning Back uit het zuiden van het land, die op eigen kracht vorig jaar door alle werelddelen hebben getoerd (Heel Europa, Noord Amerika, Mexico, Guatemala, El Salvador, Panama, Costa Rica, Ecuador, Colombia, Chili, Argentinië, Brazilië, Rusland, Israël, Zuid Afrika, Botswana, Zuid Korea, China, Japan, Filippijnen, Singapore, Thailand, Maleisië, Indonesië, Australië, Nieuw Zeeland).
Ook graaf ik steeds verder terug in de tijd waar ook genoeg mooie muziek valt te ontdekken, zoals de pioniers van de Chicago blues (Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Son House etc.), oude country-, blues- en Keltische folk, oude soul, Bluegrass. Dat betekend niet dat ik alleen maar met het verleden bezig ben. Nog steeds koop ik maandelijks veel nieuwe cd’s en ontdek ook nieuwe moderne artiesten. Alleen vind ik die wel buiten media als de hitparades en de radio, aangevuld met soms die ene artiest die wel hoog scoort in de hitlijsten (Alicia Keys, Pink, Duffy). Zolang ik maar het gevoel heb dat de muziek met hart en ziel gemaakt is en het geen product is. Walgelijk als artiesten uitspraken doen als “ik voel dat dit een grote hit gaat worden” of reclames in de trant van “koop nu de laatste cd van de nieuwste sensatie”. Voor mij een teken om er zo ver mogelijk vandaan te blijven!!! En daarom luister ik over het algemeen naar genres als metal, hardcorepunk en Oi!
1. ontbreken van pioniers
De laatste 20 jaar wordt er niet echt vernieuwende muziek meer gemaakt, om de simpele reden dat alles al een keer gedaan is. In de jaren ’50, ’60 en ’70 waren veel artiesten met hart en ziel bezig met hun muziek en zo onstonden muziekgenres die ze zelf van tevoren niet konden bedenken. Door de frisheid en vernieuwingsdrang kwamen zo vanzelf bepaalde artiesten bovendrijven omdat de massa iets hoorde wat zij nog nooit eerder hadden gehoord (Buddy Holly, Beatles, Led Zeppelin Etc. Etc.).
2. vervlakking
Nu opereren artiesten vaak binnen door diverse genres zelf opgeworpen grenzen die niet meer overtreden mogen worden, omdat je anders binnen die scène niet meer geaccepteerd wordt. De enkele spannende dingen die af en toe nog eens gebeuren is als artiesten diverse genres combineren, al klinkt ook dat vaak ook al snel als eenheidsworst. Vooral als ze veel navolging krijgen van artiesten die in hetzelfde gat springen. In een genre als hiphop loopt iedereen elkaar ook achter de kont aan. Blingbling, zoveel mogelijk schaars geklede vrouwen in je clip, in een smooth voice rappen over hoe stoer je bent en dat allemaal omdat met deze formule de meeste centen kunnen worden binnengeharkt. Twintig jaar geleden toen er nog sprake was van creativiteit in het genre had je afrocentrische hiphop (De La Soul, Jungle Brothers, A Tribe Called Quest), politieke hiphop (Public Enemy, X-Clan, Boggie Down Productions), de eerste ganstarap die toen nog verfrissend was (Ice-T, NWA, Schooly D) etc. etc. Totdat het door de grote massa werd opgepikt.
3. overvloedig aanbod
Verder is er tegenwoordig simpelweg een te groot aanbod. Er is teveel keus, waardoor de aandacht van de massa verder verspreid wordt. Tegenwoordig kost het weinig moeite meer om je muziek onder de aandacht te brengen via myspace etc. Voor een laag bedrag heb je tegenwoordig al snel wat opgenomen en op een cdtje en/of internet gezet. Muziek die er vaak ook nog niet aan toe is om aan het grote publiek te laten horen. De barrières die er vroeger waren zijn grotendeels verdwenen, waardoor het kaf niet meer van het koren wordt gescheiden. Vroeger moest je echt knokken, eerst tijdenlang toeren, schaven aan je muziek voordat je werd “ontdekt”.
Buiten dit alles heb ik mij persoonlijk altijd gestoord aan wat de massa zich door de strot laat duwen door de media en platenmaatschappijen. Als ik op zoek ben naar kwalitatief goede en bevredigende muziek, dan is de laatste plaats waar ik zoek wel de hitparades en de radio. De radio heb ik sowieso altijd een verschrikkelijk medium gevonden. Leeghoofdige DJ’s die zichzelf nog interessanter vinden als de artiesten en nummers wegdraaien voor het einde, waarmee soms de hele essentie van het nummer, waarin zorgvoldig naar het einde wordt toegebouwd, teniet wordt gedaan.
Geef mij dan maar een band als No Turning Back uit het zuiden van het land, die op eigen kracht vorig jaar door alle werelddelen hebben getoerd (Heel Europa, Noord Amerika, Mexico, Guatemala, El Salvador, Panama, Costa Rica, Ecuador, Colombia, Chili, Argentinië, Brazilië, Rusland, Israël, Zuid Afrika, Botswana, Zuid Korea, China, Japan, Filippijnen, Singapore, Thailand, Maleisië, Indonesië, Australië, Nieuw Zeeland).
Ook graaf ik steeds verder terug in de tijd waar ook genoeg mooie muziek valt te ontdekken, zoals de pioniers van de Chicago blues (Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Son House etc.), oude country-, blues- en Keltische folk, oude soul, Bluegrass. Dat betekend niet dat ik alleen maar met het verleden bezig ben. Nog steeds koop ik maandelijks veel nieuwe cd’s en ontdek ook nieuwe moderne artiesten. Alleen vind ik die wel buiten media als de hitparades en de radio, aangevuld met soms die ene artiest die wel hoog scoort in de hitlijsten (Alicia Keys, Pink, Duffy). Zolang ik maar het gevoel heb dat de muziek met hart en ziel gemaakt is en het geen product is. Walgelijk als artiesten uitspraken doen als “ik voel dat dit een grote hit gaat worden” of reclames in de trant van “koop nu de laatste cd van de nieuwste sensatie”. Voor mij een teken om er zo ver mogelijk vandaan te blijven!!! En daarom luister ik over het algemeen naar genres als metal, hardcorepunk en Oi!
Albert
16-02-2010 16:56
Tsja als je niet meer naar mainstream luistert dan bestaat het
ineens ook niet meer is hier geloof ik de stelling.
Je wordt oud Gijsbert. Voor jou geen Beyonce, J-lo, Mika, Britney, Rihanna e.d. meer. Maar daarmee is de mainstream niet dood. Ik durf de stelling aan dat popmuziek nog nooit zo invloedrijk is geweest en dat mensen er nog nooit zoveel voor over hadden om daar deel van uit te maken. Kijk maar eens naar de bezoekersaantallen van concerten en de prijs van de tickets. Goed je hebt waarschijnlijk het idee dat popmuziek vroeger je innerlijk en identiteit vormde. Tegenwoordig bepaalt het meer je uiterlijk en ....misschien ook wel identiteit. Hoewel ook vroeger kon je aan iemands uitdossing zien tot welke muziekstroming hij behoorde. Wat is er dan wel veranderd?
Popmuziek is anders dan een halve eeuw geleden niet nieuw meer en popcultuur derhalve niet uitlsuitend een jongerencultuur. Het maakt het minder waarschijnlijk herkenbaar en minder krachtig. Maar ook minder eenheidsworst en daardoor interessanter voor een breder publiek die niet allemaal dezelfde sterren aanbidden. In die zin is het geen massacultuur meer die of fan is van de Beatles danwel de Stones. Maar oude poptempels als Paradiso en nieuwe als de HMH en het succes van sites over popmuziek en verkoopsites als Itunes laten zien dat er nog steeds sprake is van een invloedrijke massacultuur.
Je wordt oud Gijsbert. Voor jou geen Beyonce, J-lo, Mika, Britney, Rihanna e.d. meer. Maar daarmee is de mainstream niet dood. Ik durf de stelling aan dat popmuziek nog nooit zo invloedrijk is geweest en dat mensen er nog nooit zoveel voor over hadden om daar deel van uit te maken. Kijk maar eens naar de bezoekersaantallen van concerten en de prijs van de tickets. Goed je hebt waarschijnlijk het idee dat popmuziek vroeger je innerlijk en identiteit vormde. Tegenwoordig bepaalt het meer je uiterlijk en ....misschien ook wel identiteit. Hoewel ook vroeger kon je aan iemands uitdossing zien tot welke muziekstroming hij behoorde. Wat is er dan wel veranderd?
Popmuziek is anders dan een halve eeuw geleden niet nieuw meer en popcultuur derhalve niet uitlsuitend een jongerencultuur. Het maakt het minder waarschijnlijk herkenbaar en minder krachtig. Maar ook minder eenheidsworst en daardoor interessanter voor een breder publiek die niet allemaal dezelfde sterren aanbidden. In die zin is het geen massacultuur meer die of fan is van de Beatles danwel de Stones. Maar oude poptempels als Paradiso en nieuwe als de HMH en het succes van sites over popmuziek en verkoopsites als Itunes laten zien dat er nog steeds sprake is van een invloedrijke massacultuur.
Buurman
Zuiger 16-02-2010 17:09
Das Spiel ist aus. Die Preis ist hoch. Und die Musik ist
tot.
-Laibach
-Laibach
Sandertje
16-02-2010 17:41
Tijden zijn veranderd. Muziek wordt heel anders gemaakt en
geconsumeerd dan vroeger. Dit heetf een aantal oorzaken:
- De vercommercialisering van muziek. Platenmaatschappijen hebben in de jaren 70 en 80 ontdekt dat ze veel geld kunnnen verdienen als ze de juiste iconen voor hun karretje spannen. Muziek is vraaggericht geworden en niet meer aanbodgericht. Dit geldt overigens alleen voor mainstream muziek.
- Het internet. Door dit medium is muziek junkfood geworden. Vroeger kocht je eens in de 3 maanden een CD, casettebandje of plaat. Tegenwoordig download je snel tussendoor ff een album. ALs je het album na 2 dagen zat bent, dan wis je hem (of hij komt tussen de vele gigabytes aan muziek op je schijf te staan) en download je gewoon weer een nieuw album.
De gevolgen voor de muziekcultuur zijn enorm. Ik ga vooral in op de gevolgen voor de mainstream muziek.
- Het artiestenaanbod is exponentieel toegenomen. Je hebt geen platencontract meer nodig om je muziek te verspreiden. Amateurs zetten hun muziek online en iedereen heeft toegang tot de meest obscure artiesten. Hierdoor komt er ontzettend veel nep spul op de markt. Het is moeilijk het kaf van de koren te scheiden.
- Er zijn geen (veel minder) iconen meer. Mensen selecteren hun muziek nu op stijl in plaats van op artiestennaam. Vroeger hield je van the Stones, the Beatles, Michael Jackson, Madonna of U2. Tegenwoordig hou je van techno, R&B, rock, metal of britpop. Vroeger ging je naar een concert (voor één artiest). Tegenwoordig ga je naar een festival (meerdere artiesten).
- Er is geen muzikale vooruitgang meer. De laatste muzikale revolutie is van begin jaren 90, bij de opkomst van house, hiphop en R&B. De pubers van vandaag luisteren naar dezelfde muziek als ik 15 jaar geleden. Hoe dit precies komt kan ik eigenlijk niet zo snel bedenken.
- Snelle trendverschuivingen. Doordat internet de toegang tot muziek heeft vergemakkelijkt, is het onmogelijk geworden voor een artiest om voor langere tijd met kop en schouders boven de rest uit te steken. De houdbaarheid van een artiest is beperkt tot slechts een aantal jaar.
Eigenlijk kun je zeggen dat er geen echte mainstream muziek meer bestaat. En als die bestaat, dan heeft die een stuk minder betekenis dan 20-30 jaar geleden.
- De vercommercialisering van muziek. Platenmaatschappijen hebben in de jaren 70 en 80 ontdekt dat ze veel geld kunnnen verdienen als ze de juiste iconen voor hun karretje spannen. Muziek is vraaggericht geworden en niet meer aanbodgericht. Dit geldt overigens alleen voor mainstream muziek.
- Het internet. Door dit medium is muziek junkfood geworden. Vroeger kocht je eens in de 3 maanden een CD, casettebandje of plaat. Tegenwoordig download je snel tussendoor ff een album. ALs je het album na 2 dagen zat bent, dan wis je hem (of hij komt tussen de vele gigabytes aan muziek op je schijf te staan) en download je gewoon weer een nieuw album.
De gevolgen voor de muziekcultuur zijn enorm. Ik ga vooral in op de gevolgen voor de mainstream muziek.
- Het artiestenaanbod is exponentieel toegenomen. Je hebt geen platencontract meer nodig om je muziek te verspreiden. Amateurs zetten hun muziek online en iedereen heeft toegang tot de meest obscure artiesten. Hierdoor komt er ontzettend veel nep spul op de markt. Het is moeilijk het kaf van de koren te scheiden.
- Er zijn geen (veel minder) iconen meer. Mensen selecteren hun muziek nu op stijl in plaats van op artiestennaam. Vroeger hield je van the Stones, the Beatles, Michael Jackson, Madonna of U2. Tegenwoordig hou je van techno, R&B, rock, metal of britpop. Vroeger ging je naar een concert (voor één artiest). Tegenwoordig ga je naar een festival (meerdere artiesten).
- Er is geen muzikale vooruitgang meer. De laatste muzikale revolutie is van begin jaren 90, bij de opkomst van house, hiphop en R&B. De pubers van vandaag luisteren naar dezelfde muziek als ik 15 jaar geleden. Hoe dit precies komt kan ik eigenlijk niet zo snel bedenken.
- Snelle trendverschuivingen. Doordat internet de toegang tot muziek heeft vergemakkelijkt, is het onmogelijk geworden voor een artiest om voor langere tijd met kop en schouders boven de rest uit te steken. De houdbaarheid van een artiest is beperkt tot slechts een aantal jaar.
Eigenlijk kun je zeggen dat er geen echte mainstream muziek meer bestaat. En als die bestaat, dan heeft die een stuk minder betekenis dan 20-30 jaar geleden.
Bassie's Enge Neefje 16-02-2010 17:45
Het is jammer dat er door menigeen weer geprobeerd wordt om zijn
of haar muzieksmaak als zijnde 'de smaak van de oorspronkelijke
popliefhebber' te etaleren, "... dus respect voor mijn
want ik houd van de échte pop, en jullie niet!" (het liefst
gesproken met een wat nasale, Henk Westbroek-achtige stem).
Nostradamus is daar een prima voorbeeld van. Je hébt geen gelijk,
want over smaak valt niet te twisten. Als ik zou zeggen dat ik
The Smiths een k**band vind, dan vind ik dat en dan kun je niet
zeggen dat ik geen gelijk heb.
Niet iedereen loopt weg met Vincent van Gogh, ook al zijn z'n schilderijen miljoenen waard.
Niet iedereen loopt weg met Vincent van Gogh, ook al zijn z'n schilderijen miljoenen waard.
Mijke
16-02-2010 17:49
Best vreemd om te denken dat popmuziek (of wat dan ook) dezelfde
rol en status in de samenleving zou kunnen hebben als in de jaren
60 of 70. Een samenleving evolueert, en daarmee ook de aspecten
en objecten die die samenleving tezamen vormgeven.
Het is daarom ook totaal onzinnig om artiesten van nu te vergelijken met artiesten van toen. Dat popmuziek een minder belangrijke rol heeft gekregen in een samenleving, wil niet zeggen dat (pop)muziek tegenwoordig een minder belangrijke rol speelt in ons éigen leven.
En waar het gaat om bands als Yeasayer; volgens mij zijn zij totaal niet bezig om groot te worden. Het is zo'n typisch bandje dat niet bezig is met één of ander imago of iets dat boven hun muziek uitstijgt. Die jongens doen gewoon wat zij leuk vinden, en toevallig blijkt dat er aardig wat mensen zijn die dat ook heel leuk vinden. Genoeg om een zaal met 1500 mensen te vullen. Prima toch? Ik zie het probleem niet.
Laten we niet teveel blijven hangen in oud sentiment, maar gewoon waarderen hoe het toen was, en hoe het nu is.
Het is daarom ook totaal onzinnig om artiesten van nu te vergelijken met artiesten van toen. Dat popmuziek een minder belangrijke rol heeft gekregen in een samenleving, wil niet zeggen dat (pop)muziek tegenwoordig een minder belangrijke rol speelt in ons éigen leven.
En waar het gaat om bands als Yeasayer; volgens mij zijn zij totaal niet bezig om groot te worden. Het is zo'n typisch bandje dat niet bezig is met één of ander imago of iets dat boven hun muziek uitstijgt. Die jongens doen gewoon wat zij leuk vinden, en toevallig blijkt dat er aardig wat mensen zijn die dat ook heel leuk vinden. Genoeg om een zaal met 1500 mensen te vullen. Prima toch? Ik zie het probleem niet.
Laten we niet teveel blijven hangen in oud sentiment, maar gewoon waarderen hoe het toen was, en hoe het nu is.
Daan
16-02-2010 19:24
Toevallig vergeet je een belangrijke naam; Lady Gaga. Hoewel Lady
Gaga misschien de uitzondering is die de regel bevestigd, had je
ze wel kunnen noemen. Of je nou wel of niet opgewonden wordt van
haar muziek doet er niet toe, ze is een superster in wording.
Alles wat deze dame aanraakt verandert in goud.
Kelder
16-02-2010 20:03
Buiten dat door communicatiemiddelen als het internet er nu
ruimte is voor vele wereldomspannende subcultuurtjes in plaats
van een (uit america gedreven) massapasta, hier nog een
factor:
In 2002 was het al de dance muziekindustrie die doorkreeg dat door steeds maar nieuwe eendagsterretjes te "maken" (iemand die zich nog maak-project bij uitstek "bad candy" herinnert?) en voortdurend oude hits te remixen en over te doen, ze haar eigen voedertrog aan het uitdrogen was.
Daarbij kost het zo tienduizend uur, of zeg tien jaar dag-in-dag-uit hard oefenen, om echt goed te worden in wat je doet. Mede daarom kost het bandjes dus ook een jaar of tien om "door te breken". Voor die tijd zijn ze gewoon niet goed genoeg.
Maar het was ook al duidelijk dat de grote muziekuitgevers er niet aan dachten fundamenteel te investeren in nieuw talent. De klant aanklagen voor piraterij was makkelijker. Dat dit heel erg ver gaat kun je zien aan ACTA en alle geheimzinnigheid er omheen. Heel begrijpelijk; de industrie zit op een gans met gouden eieren en lukt het heel aardig om wereldwijd hun monopolie bij wet te laten beschermen. Waarom nog investeren in talent? Gewoon de indies illegaliseren of uitbuiten.
In 2002 was het al de dance muziekindustrie die doorkreeg dat door steeds maar nieuwe eendagsterretjes te "maken" (iemand die zich nog maak-project bij uitstek "bad candy" herinnert?) en voortdurend oude hits te remixen en over te doen, ze haar eigen voedertrog aan het uitdrogen was.
Daarbij kost het zo tienduizend uur, of zeg tien jaar dag-in-dag-uit hard oefenen, om echt goed te worden in wat je doet. Mede daarom kost het bandjes dus ook een jaar of tien om "door te breken". Voor die tijd zijn ze gewoon niet goed genoeg.
Maar het was ook al duidelijk dat de grote muziekuitgevers er niet aan dachten fundamenteel te investeren in nieuw talent. De klant aanklagen voor piraterij was makkelijker. Dat dit heel erg ver gaat kun je zien aan ACTA en alle geheimzinnigheid er omheen. Heel begrijpelijk; de industrie zit op een gans met gouden eieren en lukt het heel aardig om wereldwijd hun monopolie bij wet te laten beschermen. Waarom nog investeren in talent? Gewoon de indies illegaliseren of uitbuiten.
s.b
16-02-2010 23:36
Maar het was ook al duidelijk dat de grote muziekuitgevers er
niet aan dachten fundamenteel te investeren in nieuw
talent.
Ja; een belangrijk punt. Producers die zelf songs dachten te kunnen schrijven; dat begon midden jaren zeventig een trend te worden. Maar het was allemaal bijzonder kut; ook al verkochten ze er soms miljoenen van. De songs zijn sowieso in 99% van de uitgebrachte pop het zwakke punt.
Ik denk dat een grote mainstream belangrijk is voor kwalitatief goede bands die zich altijd in de slipstream ervan bevinden. Het argument dat je tegenwoordig door internet meer vrij bent van de industrie vind ik maar deels relevant omdat je niet op een eiland kunt funktioneren. Artiesten horen wederzijds inspiratie op te doen en dat is moeilijker zonder een dominante scene.
Ja; een belangrijk punt. Producers die zelf songs dachten te kunnen schrijven; dat begon midden jaren zeventig een trend te worden. Maar het was allemaal bijzonder kut; ook al verkochten ze er soms miljoenen van. De songs zijn sowieso in 99% van de uitgebrachte pop het zwakke punt.
Ik denk dat een grote mainstream belangrijk is voor kwalitatief goede bands die zich altijd in de slipstream ervan bevinden. Het argument dat je tegenwoordig door internet meer vrij bent van de industrie vind ik maar deels relevant omdat je niet op een eiland kunt funktioneren. Artiesten horen wederzijds inspiratie op te doen en dat is moeilijker zonder een dominante scene.
Suffe
Dertiger 17-02-2010 03:58
Ik vermoed dat de blogger een dertiger of vroege veertiger is. Ik
heb mij vaker afgevraagd waar het toch door kwam dat na een
bepaalde leeftijd, mensen nieuwe artiesten niet leuk en niet
belangrijk meer vinden.
Het is zelfs enigszins vermakelijk om nu jaren later dit zelfde fenomeen bij mijzelf te constateren. Hoera, alweer een gitaarbandje? Gaap, ze klinken allemaal hetzelfde, zo heb ik er al 100 gehoord. Lady Gaga? Gatver, wat een bla bla en draait het alleen maar om de bla bla bla tegenwoordig. Nee, in de jaren '90, toen was er elke week iets echt bla bla bla :D
Goed, ik vind er dus ook geen klap aan, die pop muziek van tegenwoordig, maar ik weet waar het aan ligt: mijn leeftijd, niet aan de nieuwe artiesten.
Het is zelfs enigszins vermakelijk om nu jaren later dit zelfde fenomeen bij mijzelf te constateren. Hoera, alweer een gitaarbandje? Gaap, ze klinken allemaal hetzelfde, zo heb ik er al 100 gehoord. Lady Gaga? Gatver, wat een bla bla en draait het alleen maar om de bla bla bla tegenwoordig. Nee, in de jaren '90, toen was er elke week iets echt bla bla bla :D
Goed, ik vind er dus ook geen klap aan, die pop muziek van tegenwoordig, maar ik weet waar het aan ligt: mijn leeftijd, niet aan de nieuwe artiesten.
Arno
Prins | TimBoodle 17-02-2010
10:10
Hi Gijsbert,
Opmerkelijk dat het bovenstaande onderwerp de afgelopen weken meermalen ook bij ons de revue is gepasseerd. Wellicht is er nog enige verdere nuance op je bevindingen aan te brengen. Met ons Markt Research Bureau gespecialiseerd in muziek TimBoodle hebben we onderzoek gedaan naar de muzikale voorkeuren van de Nederlanders.
Grofweg kan je muziek segmenteren in Klassiek, WorldMusic en Pop(ulaire) muziek, waarbij Popmuziek in circa 10 hoofdstromingen valt door te segmenteren. Jazz, Blues, Rock, Soul etc. het bekende rijtje. Enkele conclusies, popmuziek is echt van alle leeftijden, slechts na het 65ste levensjaar zijn er meer klassieke liefhebbers te ontwaren. Popmuziek is echt van alle leeftijden, is mainstream en is als zodanig binnen de verschillende muziekstromingen zeker (nog) niet failliet. Popmuziek heeft eenvoudig in steeds meerdere mate veel concurrentie van andere entertainmentvormen, zoals games, Wii, internet, 102 TV kanalen, films die op alle tijden op alle dagen worden vertooond etc.
De meest favoriete stromingen van mensen onder de 30 jaar,waar de nieuwe mega-artiesten het eerst worden gesignaleerd en groot woorden zijn Pop, Rock, Dance&Electronics en Urban/HipHop. Hier zullen de nieuwe mega sterren vandaan moeten komen. En inderdaad, het is moeilijk te ontdekken wie en wat blijft plakken.LadyGaga lijkt de uitzondering, maar waar zal ze over 5 jaar zijn? Idols en X-factor helpen niet mee, schetsen het verkeerde beeld wat een artiest zou moeten zijn.
De versnippering van de Media en de availability van muziek is daarnaast ook een factor van belang. Dat gekoppeld aan een toenemend onvermogen om artiesten groot te brengen, te laten groeien en toenemend gebrek aan echte marketingkracht en domininantie van de distributiekanalen van belanghebbenden doet bijna concluderen dat de tijd van mega sterren zoals in de 80-er jaren voorbij is.
Maar de behoefte aan muziek is niet verminderd, en de toegang tot muziek is voor consumenten alleen maar groter geworden. Het zijn spannende tijden!
Opmerkelijk dat het bovenstaande onderwerp de afgelopen weken meermalen ook bij ons de revue is gepasseerd. Wellicht is er nog enige verdere nuance op je bevindingen aan te brengen. Met ons Markt Research Bureau gespecialiseerd in muziek TimBoodle hebben we onderzoek gedaan naar de muzikale voorkeuren van de Nederlanders.
Grofweg kan je muziek segmenteren in Klassiek, WorldMusic en Pop(ulaire) muziek, waarbij Popmuziek in circa 10 hoofdstromingen valt door te segmenteren. Jazz, Blues, Rock, Soul etc. het bekende rijtje. Enkele conclusies, popmuziek is echt van alle leeftijden, slechts na het 65ste levensjaar zijn er meer klassieke liefhebbers te ontwaren. Popmuziek is echt van alle leeftijden, is mainstream en is als zodanig binnen de verschillende muziekstromingen zeker (nog) niet failliet. Popmuziek heeft eenvoudig in steeds meerdere mate veel concurrentie van andere entertainmentvormen, zoals games, Wii, internet, 102 TV kanalen, films die op alle tijden op alle dagen worden vertooond etc.
De meest favoriete stromingen van mensen onder de 30 jaar,waar de nieuwe mega-artiesten het eerst worden gesignaleerd en groot woorden zijn Pop, Rock, Dance&Electronics en Urban/HipHop. Hier zullen de nieuwe mega sterren vandaan moeten komen. En inderdaad, het is moeilijk te ontdekken wie en wat blijft plakken.LadyGaga lijkt de uitzondering, maar waar zal ze over 5 jaar zijn? Idols en X-factor helpen niet mee, schetsen het verkeerde beeld wat een artiest zou moeten zijn.
De versnippering van de Media en de availability van muziek is daarnaast ook een factor van belang. Dat gekoppeld aan een toenemend onvermogen om artiesten groot te brengen, te laten groeien en toenemend gebrek aan echte marketingkracht en domininantie van de distributiekanalen van belanghebbenden doet bijna concluderen dat de tijd van mega sterren zoals in de 80-er jaren voorbij is.
Maar de behoefte aan muziek is niet verminderd, en de toegang tot muziek is voor consumenten alleen maar groter geworden. Het zijn spannende tijden!
Marc
17-02-2010 10:24
4 reacties in 1 :)
1. Muziek is niet meer gekoppeld aan je identiteit
2. Muziek is voornamelijk nog gekoppeld aan een beleving
3. Mainstream is utopie die slechts bestond als een tijdelijk huwelijk tussen marketing & muziek
4. Overvloed muziek relativeert belang muziek
==
Ad 1
Deze prima blog raakt waar ik mijzelf al over verbaasde:
Waarom hechten mijn kinderen nu niet dezelfde waarde aan muziek als dat ik er zelf vroeger aan hechte? Ze hebben alle mogelijkheden (geld, media, spelers) maar gebruiken niet meer dan enkele websites.
Met een bandrecorder aan de radio gekluisterd om net dat ene nummer vast te leggen dat ik zo mooi vond. Iets daarna had ik grote behoefte om "mijn muziek" te hebben en kocht ik de LP's en CD's.
Het significante verschil dat ik nu zie is:
Muziek is niet meer gekoppeld aan je identiteit.*
===
Ad2
Muziek staat niet meer op zichzelf
Voor mijn kinderen is muziek gekoppeld aan een beleving zoals een tv programma, spelletje of attractiepark, en lijkt geen zelfstandig bestaansrecht meer te hebben.
Opmerkelijk wel is dat mijn oudste zoon bewust muziek van Michael Jackson opzoekt, maar tot afgrijzen van z'n pa genoegen neemt met een loop van 30sec! Barbaar!
---
Mijn muzikale basis-identiteit (mid 80):
Jean Michel Jarre, Kate Bush, Panterra/Metallica, Doe Maar, Peter Gabriel, 1e platen van Phil Collins, Sade, Prince, Sibelius, Grieg, Lauri Anderson (en ja zelf Madonna), Fairground Attraction, Depeche Mode, Guesh Patti, Cabaret Voltaire, David Sylvian, Grand Master Flash, Portishead, Massive, Talking Heads, Thomas Dolby
Meest "recente" toefjes waar ik blij van woord:
Nina Sky, FIFA08 muziek :), Zee Avi, Gabries Rios, Melody Gardot en sommige recente upbeat muziek (b.v. Black Eyed Peas, Gwen Stefani) die het goed doen tijdens het sporten...
Da's belangrijk voor mij, maar niet meer dan dat...
===
Ad 3 Mainstream is utopie
*Dat het niet meer gekoppeld is aan je identiteit zou kunnen impliceren dat er weer een instrument voor sociale herkenning en dus cohesie is weggevallen. Muziek (zang & dans) is historisch gezien altijd een bindmiddel geweest tussen mensen. En ja, nog steeds hebben bepaalde subgroepen hun eigen specifieke uiting. Maar bekijk het eens van een andere kant, mainstream gedefinieerd als binder van een grote maatschappelijke groep is wellicht net zo utopisch als een wereld waarin iedereen hetzelfde denkt en voelt. Mijn stelling: mainstream wás een tijdelijk huwelijk van marketing en muziek, en is nu niet meer dan de grootste gemene deler van het toevallige aanbod.
===
Ad 4
Denk ook eens aan het Sprookje van Grimm over de Hans die alles heeft wat hij wil, maar wat hij heeft dat wil hij niet. Overvloed relativeert belang, triest maar waar.
En nu weer aan het werk ;)
1. Muziek is niet meer gekoppeld aan je identiteit
2. Muziek is voornamelijk nog gekoppeld aan een beleving
3. Mainstream is utopie die slechts bestond als een tijdelijk huwelijk tussen marketing & muziek
4. Overvloed muziek relativeert belang muziek
==
Ad 1
Deze prima blog raakt waar ik mijzelf al over verbaasde:
Waarom hechten mijn kinderen nu niet dezelfde waarde aan muziek als dat ik er zelf vroeger aan hechte? Ze hebben alle mogelijkheden (geld, media, spelers) maar gebruiken niet meer dan enkele websites.
Met een bandrecorder aan de radio gekluisterd om net dat ene nummer vast te leggen dat ik zo mooi vond. Iets daarna had ik grote behoefte om "mijn muziek" te hebben en kocht ik de LP's en CD's.
Het significante verschil dat ik nu zie is:
Muziek is niet meer gekoppeld aan je identiteit.*
===
Ad2
Muziek staat niet meer op zichzelf
Voor mijn kinderen is muziek gekoppeld aan een beleving zoals een tv programma, spelletje of attractiepark, en lijkt geen zelfstandig bestaansrecht meer te hebben.
Opmerkelijk wel is dat mijn oudste zoon bewust muziek van Michael Jackson opzoekt, maar tot afgrijzen van z'n pa genoegen neemt met een loop van 30sec! Barbaar!
---
Mijn muzikale basis-identiteit (mid 80):
Jean Michel Jarre, Kate Bush, Panterra/Metallica, Doe Maar, Peter Gabriel, 1e platen van Phil Collins, Sade, Prince, Sibelius, Grieg, Lauri Anderson (en ja zelf Madonna), Fairground Attraction, Depeche Mode, Guesh Patti, Cabaret Voltaire, David Sylvian, Grand Master Flash, Portishead, Massive, Talking Heads, Thomas Dolby
Meest "recente" toefjes waar ik blij van woord:
Nina Sky, FIFA08 muziek :), Zee Avi, Gabries Rios, Melody Gardot en sommige recente upbeat muziek (b.v. Black Eyed Peas, Gwen Stefani) die het goed doen tijdens het sporten...
Da's belangrijk voor mij, maar niet meer dan dat...
===
Ad 3 Mainstream is utopie
*Dat het niet meer gekoppeld is aan je identiteit zou kunnen impliceren dat er weer een instrument voor sociale herkenning en dus cohesie is weggevallen. Muziek (zang & dans) is historisch gezien altijd een bindmiddel geweest tussen mensen. En ja, nog steeds hebben bepaalde subgroepen hun eigen specifieke uiting. Maar bekijk het eens van een andere kant, mainstream gedefinieerd als binder van een grote maatschappelijke groep is wellicht net zo utopisch als een wereld waarin iedereen hetzelfde denkt en voelt. Mijn stelling: mainstream wás een tijdelijk huwelijk van marketing en muziek, en is nu niet meer dan de grootste gemene deler van het toevallige aanbod.
===
Ad 4
Denk ook eens aan het Sprookje van Grimm over de Hans die alles heeft wat hij wil, maar wat hij heeft dat wil hij niet. Overvloed relativeert belang, triest maar waar.
En nu weer aan het werk ;)
RD 17-02-2010 10:37
Een echte non-discussie dit! Er zijn tegenwoordig talloze groepen
en popartiesten die met gemak 10.000 kaarten verkopen in
Nederland. Dat lijkt mij toch behoorlijk 'massa'. Daarnaast zijn
er nog eens talloze groepen en artiesten die na 'slechts' een
fixe hype de middelgrote zalen als Paradiso, Effenaar en Melkweg
aankunnen. Gezonder kan het muzikale klimaat bijna niet worden
lijkt mij.
Daarnaast heeft de industrie nog wel degelijk grip. De grote hypes worden tegenwoordig evengoed met snode plannetjes gecreëerd. Iedereen die gelooft dat bijvoorbeeld een band als Arctic Monkeys echt via Myspace en een paar demo-tapes is doorgebroken moet vooral lekker verder dromen. Dat 'indie'-gevoel is nou juist het essentiële onderdeel van een goed mainstream-marketingplan.
Daarnaast heeft de industrie nog wel degelijk grip. De grote hypes worden tegenwoordig evengoed met snode plannetjes gecreëerd. Iedereen die gelooft dat bijvoorbeeld een band als Arctic Monkeys echt via Myspace en een paar demo-tapes is doorgebroken moet vooral lekker verder dromen. Dat 'indie'-gevoel is nou juist het essentiële onderdeel van een goed mainstream-marketingplan.
Sulli
17-02-2010 10:51
@ Guuzbourg : Jouw bijdrage had het hoofdartikel moeten zijn.
Veel leesbaarder
Jeroen
Madrid 17-02-2010 10:58
Is het niet gewoon zo dat er de laatste jaren een schrijnend
gebrek is aan goeie liedjes?
Sander
Klamer 17-02-2010 12:42
Zoals Douglas Coupland het beschrijft, zo denk ik er ook al jaren
over... en het past ook helemaal in het plaatje vwb de
individualisering van de samenleving(en), en de behoefte je te
onderscheiden van een ander.. dat proces van individualisering is
-vermoed ik- altijd al aan de gang geweest, ook ten tijde van The
Beatles, The Byrds etc alleen de keuzes waren toen wat
makkelijker en overzichtelijker.
(Verder durf ik geen vergelijkingen te maken met toen/nu, zo oud ben ik niet dat ik daarover kan meepraten, heb er geen gevoel bij )
Het zou ook kunnen zijn dat het een bepaalde mate van ongeduld is bij mensen, het ongeduld om nieuwe muziek op je te laten inwerken, het ongeduld om de schoonheid ergens van te zien (zap-cultuur), en de snelheid waarmee een band vervolgens in een hokje wordt geplaatst "goh dat lijkt verdacht veel op...". Ja? en? Als muzikant moet je tegenwoordig een dosis eigenwijsheid hebben en zeggen "alles is al gemaakt, maar niet door mij"
En laten we ook niet vergeten dat technologie ook een rol speelt, een minder opzichtige misschien, maar het speelt een rol op zeker. Denk aan de opkomst van de Synthesizer en wat dat teweeg brengt bij de muzikanten, en uiteraard de luisteraar (jaren 80 ; de DX7 van Yamaha : nl.wikipedia.org/wiki/DX7).
Je werd er accuut mee dood gegooit, overal dook die bak op, en het onmiskenbare (ietwat blikkerige) geluid ervan, tot vandaag de dag nog steeds in gebruik. Of de Mellotron, een heel bijzonder apparaat wat het tijdperk van de samplers inluidde ; voor elke toets draaide er een tape-reel met daar 1 sample op, onmiskenbaar geluid ook (nl.wikipedia.org/wiki/Mellotro...). En dat zijn alleen nog maar de synthesizers.
Ook in de technologie lijkt e.e.a. te stagneren vwb baanbrekend nieuwe ontwikkelingen.. de mellotron die ik eerder noemde is onlangs nagemaakt ; digitaal weliswaar. Evenals de Fender Rhodes, ook in talloze hits gebruikt, Stevie Wonder om maar iemand te noemen ; Ook nagemaakt onlangs.
En dat heeft allemaal effect op het karakter van een song, de sound ookwel. Je hoort het ook aan die nieuwe producties (zoals Rihanna/Beyonce) dat het zo kil en strak en vlak is allemaal, het is té perfect.
Ten slotte denk ik ergems dat de luisteraar(s) zelf ook debet zijn aan de versnipperingen zoals boven genoemd, dat is dan schijnbaar wat we hebben gewild met z'n allen uit o.a. een bepaalde drang onszelf te onderscheiden van een ander.. of niet ??
Maar het failliet van de Mainstream-pop geloof ik niet in, als men hunkert naar iets is het slechts een kwestie van tijd tot er weer wat gebeurd.
Verder een goed topic dit, met veel goede/rake posts! klasse.
(Verder durf ik geen vergelijkingen te maken met toen/nu, zo oud ben ik niet dat ik daarover kan meepraten, heb er geen gevoel bij )
Het zou ook kunnen zijn dat het een bepaalde mate van ongeduld is bij mensen, het ongeduld om nieuwe muziek op je te laten inwerken, het ongeduld om de schoonheid ergens van te zien (zap-cultuur), en de snelheid waarmee een band vervolgens in een hokje wordt geplaatst "goh dat lijkt verdacht veel op...". Ja? en? Als muzikant moet je tegenwoordig een dosis eigenwijsheid hebben en zeggen "alles is al gemaakt, maar niet door mij"
En laten we ook niet vergeten dat technologie ook een rol speelt, een minder opzichtige misschien, maar het speelt een rol op zeker. Denk aan de opkomst van de Synthesizer en wat dat teweeg brengt bij de muzikanten, en uiteraard de luisteraar (jaren 80 ; de DX7 van Yamaha : nl.wikipedia.org/wiki/DX7).
Je werd er accuut mee dood gegooit, overal dook die bak op, en het onmiskenbare (ietwat blikkerige) geluid ervan, tot vandaag de dag nog steeds in gebruik. Of de Mellotron, een heel bijzonder apparaat wat het tijdperk van de samplers inluidde ; voor elke toets draaide er een tape-reel met daar 1 sample op, onmiskenbaar geluid ook (nl.wikipedia.org/wiki/Mellotro...). En dat zijn alleen nog maar de synthesizers.
Ook in de technologie lijkt e.e.a. te stagneren vwb baanbrekend nieuwe ontwikkelingen.. de mellotron die ik eerder noemde is onlangs nagemaakt ; digitaal weliswaar. Evenals de Fender Rhodes, ook in talloze hits gebruikt, Stevie Wonder om maar iemand te noemen ; Ook nagemaakt onlangs.
En dat heeft allemaal effect op het karakter van een song, de sound ookwel. Je hoort het ook aan die nieuwe producties (zoals Rihanna/Beyonce) dat het zo kil en strak en vlak is allemaal, het is té perfect.
Ten slotte denk ik ergems dat de luisteraar(s) zelf ook debet zijn aan de versnipperingen zoals boven genoemd, dat is dan schijnbaar wat we hebben gewild met z'n allen uit o.a. een bepaalde drang onszelf te onderscheiden van een ander.. of niet ??
Maar het failliet van de Mainstream-pop geloof ik niet in, als men hunkert naar iets is het slechts een kwestie van tijd tot er weer wat gebeurd.
Verder een goed topic dit, met veel goede/rake posts! klasse.
Wolvengehuil 17-02-2010
14:14
Ondertussen groeit metal al vier decennia tot een machtige
cultuur naast die waarin onze volkskrantblogger zich begeeft. Van
Metallica, Slayer en Iron Maiden in de mainstream tot het
zoveelste underground atmospheric depressive doom eenmansorkest.
Black Metal uit Noorwegen gaf richting aan duizenden (!) bands
uit de hele wereld. Metal festivals groeien gestaag maar zoals in
de 90er jaren het Eindhovense Dynamo Open Air met meer dan
100.000 bezoekers al genegeerd werd door de Nederlandse
mainstream media wordt nog steeds voorbij gegaan aan het
gegeven dat metal er is om te blijven, en zichzelf elke keer weet
te vernieuwen.
Ik ergerde me in mijn jeugd al aan het alwetende geneuzel van de zelfbenoemde popdeskundigen en ook bovenstaand artikel geeft blijk van een wel erg beperkte kijk op het muzikale landschap. Schei toch uit met je hippe engelse gitaarbandjes, mainstream popcultuur blijkt meerdere gezichten te hebben en supersterren bestaan gewoon en worden anders wel weer geboren.
Dus Gijsbert doe je huiswerk en kijk even wat verder dan je neus lang is.
Ik ergerde me in mijn jeugd al aan het alwetende geneuzel van de zelfbenoemde popdeskundigen en ook bovenstaand artikel geeft blijk van een wel erg beperkte kijk op het muzikale landschap. Schei toch uit met je hippe engelse gitaarbandjes, mainstream popcultuur blijkt meerdere gezichten te hebben en supersterren bestaan gewoon en worden anders wel weer geboren.
Dus Gijsbert doe je huiswerk en kijk even wat verder dan je neus lang is.
bobbie1 17-02-2010
14:17
Pop is een maakcultuur en wel een die gemaakt wordt door de
industrie. Geloof in sterren wordt gecreëerd met veel geld en
slimme marketing.
Nodig zijn:
1. Een niet kritische massa die bereid is te geloven. Niemand maakt mij met droge ogen wijs dat Madonna een wereldster werd omdat ze enige artistieke waarde heeft. Ze is vooral een handige zakenvrouw, niets meer en niets minder. Prince was een onooglijke dwerg geweest als er niet miljoenen waren gestoken om zijn niet onaardige liedjes aan de man te brengen.
Bovendien was het verschijnsel 'ster' in deze vorm tamelijk nieuw en niemand kende de trucs die toegepast werden.
2. Goede maar onzichtbare makers. De hand van God. Iedereen met een hond weet dat als je hem slecht gedrag wil afleren hij niet moet zien wie hem straft. Dus hou die plantenspuit uit het zicht als hij weer eens met zijn tong over de salontafel sleept. Zo werkt het ook bij slimme marketing, denk niet dat wij anders dan Pavloviaans reageren op hun trucs. Helaas heeft de muziekindustrie zichzelf ontmaskerd. Ze zijn er niet voor ons, ze zijn niet goddelijk of goed maar gewoon mensen. Die klagen omdat ze verkeerde keuzes hebben gemaakt en ons daar nu de schuld van geven. Daar willen we niks van weten en daarom zijn we minder geneigd in hun trucs te trappen. Tel daar bij op de voorzichtigheid waarmee de industrie nog wil investeren in nieuwe sterren et voilá.
Dit heeft niets met een crisis is de pop te maken maar met de manier waarop die over het voetlicht wordt gebracht. De muziek zelf evolueert en zal nooit stoppen dat te doen. De recycle modus waar Gijsbert op doelt is de recycle modus van een industrie die zich onbedoeld een rol aan de zijlijn heeft toebedeeld.
Het feit dat zoveel onbekende bandje hun 15 minutes of fame hebben is daar debet aan. Fame heeft weinig met kwaliteit te maken maar alles met geld en geloof.
Nodig zijn:
1. Een niet kritische massa die bereid is te geloven. Niemand maakt mij met droge ogen wijs dat Madonna een wereldster werd omdat ze enige artistieke waarde heeft. Ze is vooral een handige zakenvrouw, niets meer en niets minder. Prince was een onooglijke dwerg geweest als er niet miljoenen waren gestoken om zijn niet onaardige liedjes aan de man te brengen.
Bovendien was het verschijnsel 'ster' in deze vorm tamelijk nieuw en niemand kende de trucs die toegepast werden.
2. Goede maar onzichtbare makers. De hand van God. Iedereen met een hond weet dat als je hem slecht gedrag wil afleren hij niet moet zien wie hem straft. Dus hou die plantenspuit uit het zicht als hij weer eens met zijn tong over de salontafel sleept. Zo werkt het ook bij slimme marketing, denk niet dat wij anders dan Pavloviaans reageren op hun trucs. Helaas heeft de muziekindustrie zichzelf ontmaskerd. Ze zijn er niet voor ons, ze zijn niet goddelijk of goed maar gewoon mensen. Die klagen omdat ze verkeerde keuzes hebben gemaakt en ons daar nu de schuld van geven. Daar willen we niks van weten en daarom zijn we minder geneigd in hun trucs te trappen. Tel daar bij op de voorzichtigheid waarmee de industrie nog wil investeren in nieuwe sterren et voilá.
Dit heeft niets met een crisis is de pop te maken maar met de manier waarop die over het voetlicht wordt gebracht. De muziek zelf evolueert en zal nooit stoppen dat te doen. De recycle modus waar Gijsbert op doelt is de recycle modus van een industrie die zich onbedoeld een rol aan de zijlijn heeft toebedeeld.
Het feit dat zoveel onbekende bandje hun 15 minutes of fame hebben is daar debet aan. Fame heeft weinig met kwaliteit te maken maar alles met geld en geloof.
Elmer
17-02-2010 14:45
Ik mis het voor geen meter, de mainstream popcultuur. Ik ken alle
indiebandjes die je opnoemt, en ik voel me prima thuis in de
markt voor kleinere bands die geen stadion vullen.
Tegelijkertijd kijk ik altijd uit naar de nieuwe Metallica, Queens of the Stone Age of Radiohead.
Misschien dichtbij een nieuwe popster komt Lily Allen. Die zag ik in November optreden in Londen. Wat een saai concert! Het lag niet aan Lily, dat is een topartiest met aanstekelijke nummers. Maar het publiek! Mobieltje in de lucht en gapen maar, verder dan ritmisch ja-knikken kwam het niet. Nee, geef me dan maar het kleine zaaltje waar Noah and the Wale optraden, vol met mensen die ook echt iets om die muziek geven in plaats van om het plaatje of de naam.
De dood van de mainstream: graag!
Tegelijkertijd kijk ik altijd uit naar de nieuwe Metallica, Queens of the Stone Age of Radiohead.
Misschien dichtbij een nieuwe popster komt Lily Allen. Die zag ik in November optreden in Londen. Wat een saai concert! Het lag niet aan Lily, dat is een topartiest met aanstekelijke nummers. Maar het publiek! Mobieltje in de lucht en gapen maar, verder dan ritmisch ja-knikken kwam het niet. Nee, geef me dan maar het kleine zaaltje waar Noah and the Wale optraden, vol met mensen die ook echt iets om die muziek geven in plaats van om het plaatje of de naam.
De dood van de mainstream: graag!
tsuki no
kokoro 17-02-2010 15:01
Streamt ook een beetje moeilijk, in zo’n oeverloze cultuur.
Maar in rustig water is het dan weer prima parelduiken.
Chris
17-02-2010 15:15
Mainstream was relevant in de tijd dat internet nog niet bestond.
'The long tail' van Chris Anderson betoogde immers al "dat
producten die maar weinig afnemers hebben of waar weinig vraag
naar is gezamenlijk een groter deel van de markt kunnen innemen
dan de grote 'hits' in de industrie, zolang de winkel of het
distributiekanaal maar groot genoeg is". Ofwel: vroeger moesten
we het met zijn allen doen van een beperkt aanbod aan muziek
(Hilversum3, de bakken in de platenhandel, Oor), nu kun je te
kust en te keur grasduinen all over the world. Mainstream is niet
failliet, mainstream is niet meer relevant.
Je noemde al John Mayer. Bekijk eens hoe hij zijn business model heeft opgezet: 'ouderwetse' cd verkoop, maar zoveel mogelijk ondersteund door internet support: presale optie voor concerten in de USA als je de CD via zijn site koopt (seated concerts, dus front row alleen via presales te krijgen!!), twitter met 3miljoen+ volgers, volledige ondersteuning van amateur concert recording, je kunt nagenoeg al zijn live concerten downloaden.
Mainstream is veranderd in customer intimacy, net als in het gewone bedrijfsleven. Geen faillisement, maar springlevende en nog steeds competitieve muziekindustrie.
De vraag waar het net als vroeger nog steeds om draait: hoe kun je kaf van koren onderscheiden? Hoe kan goede muziek (whatever it is??) bij de luisteraar komen? Dat blijft nog steeds een artistieke vraag, business was ook in de jaren 70/80 daarbij een belemmering en/of een hulpmiddel, nu niet meer of minder.
Je noemde al John Mayer. Bekijk eens hoe hij zijn business model heeft opgezet: 'ouderwetse' cd verkoop, maar zoveel mogelijk ondersteund door internet support: presale optie voor concerten in de USA als je de CD via zijn site koopt (seated concerts, dus front row alleen via presales te krijgen!!), twitter met 3miljoen+ volgers, volledige ondersteuning van amateur concert recording, je kunt nagenoeg al zijn live concerten downloaden.
Mainstream is veranderd in customer intimacy, net als in het gewone bedrijfsleven. Geen faillisement, maar springlevende en nog steeds competitieve muziekindustrie.
De vraag waar het net als vroeger nog steeds om draait: hoe kun je kaf van koren onderscheiden? Hoe kan goede muziek (whatever it is??) bij de luisteraar komen? Dat blijft nog steeds een artistieke vraag, business was ook in de jaren 70/80 daarbij een belemmering en/of een hulpmiddel, nu niet meer of minder.
henri
maas 17-02-2010 16:29
Het is precies hetzelfde liedje zoals met de Jazz.Totaal geen
vernieuwend dingen. En als er eens iets
(doorbreekt) is het van zeer korte duur.We leven in een van alles willen hebben cultuur.Waar is de tijd dat
je nachtconcerten had?In het grote Concert Gebouw.Waar is de tijd dat er velen Jazz cafees waren.
Nee, men gaat voor het grote geld.Net zoals de heren voetballers.Enfin , we wachten af.
(doorbreekt) is het van zeer korte duur.We leven in een van alles willen hebben cultuur.Waar is de tijd dat
je nachtconcerten had?In het grote Concert Gebouw.Waar is de tijd dat er velen Jazz cafees waren.
Nee, men gaat voor het grote geld.Net zoals de heren voetballers.Enfin , we wachten af.
Peter
17-02-2010 17:30
Ja, ja mainstream in de popcultuuur...
Ik ben zelf van de generatie die is opgegroeid in de 60e jaren.
Ik hoor wellicht de meesten denken: weer zo iemand die weer effe komt vertellen hoe goed de (pop)muziek toen wel niet was, en dat er heden ten dage alleen maar pulp ten gehore wordt gebracht...!
Nee zeker niet!.
Wel moet mij van het hart dat de muziek tegenwoordig als (veel) minder belangrijk wordt ervaren dan
In "mijn tijd " !.
In de 60 e jaren kwam de muziek nauwelijk op TV en moesten we het doen met Veronica, Radio Noordzee, Hilversum 3 etc.
Het was een hele ervaring als je een concert van je favoriete groep kon bijwonen...wauw...
Tegenwoordig is dit de grote belemmering ten 1e het enorme bedrag wat je voor een concert moet neertellen ( Madonna, U2, Stones, etc etc De muziek op TV is van ondergeschikt belang gemaakt door de anwezigheid van clips, waarbij het tot een kunst wordt verheven ( ik ben echt niet oudverwets hoor ! ) om leuke dames met zo weinig mogelijk aan over het scherm te laten paraderen...
Wie luistert er nog in hemelsnaam naar de muziek......
Zeker, Coldplay, Snow patrol, Metallica, Ramstein, Anouk ik noem maar wat die gaan nog lekker hun gang...
Daar komt ie weer, jongens en meiden luister nou eens wat naar de 60e jaren muziek ( Beatles, Stones, Brainbox, later Queen etc ) en zet dan je eigen geluidsdrager ( i/pod, cd speler )met de huidige muziek maar eens aan........
Ik ben zelf van de generatie die is opgegroeid in de 60e jaren.
Ik hoor wellicht de meesten denken: weer zo iemand die weer effe komt vertellen hoe goed de (pop)muziek toen wel niet was, en dat er heden ten dage alleen maar pulp ten gehore wordt gebracht...!
Nee zeker niet!.
Wel moet mij van het hart dat de muziek tegenwoordig als (veel) minder belangrijk wordt ervaren dan
In "mijn tijd " !.
In de 60 e jaren kwam de muziek nauwelijk op TV en moesten we het doen met Veronica, Radio Noordzee, Hilversum 3 etc.
Het was een hele ervaring als je een concert van je favoriete groep kon bijwonen...wauw...
Tegenwoordig is dit de grote belemmering ten 1e het enorme bedrag wat je voor een concert moet neertellen ( Madonna, U2, Stones, etc etc De muziek op TV is van ondergeschikt belang gemaakt door de anwezigheid van clips, waarbij het tot een kunst wordt verheven ( ik ben echt niet oudverwets hoor ! ) om leuke dames met zo weinig mogelijk aan over het scherm te laten paraderen...
Wie luistert er nog in hemelsnaam naar de muziek......
Zeker, Coldplay, Snow patrol, Metallica, Ramstein, Anouk ik noem maar wat die gaan nog lekker hun gang...
Daar komt ie weer, jongens en meiden luister nou eens wat naar de 60e jaren muziek ( Beatles, Stones, Brainbox, later Queen etc ) en zet dan je eigen geluidsdrager ( i/pod, cd speler )met de huidige muziek maar eens aan........
Marcel 17-02-2010
19:32
mooi, al die mensen die de muziek van hun eigen generatie
verdedigen, zie bijvoorbeelde de reactie hierboven. Eerst nog
even suggereren dat je echt niet gaat zeggen dat ´t vroeger beter
was ("Nee, zeker niet!"), maar vervolgens de jongeren van nu
adviseren toch vooral naar 60er jaren muziek te luisteren. Ergens
anders hierboven durft iemand met droge ogen en zonder een
greintje ironie te beweren dat er na Hotel California geen
fatsoenlijke muziek meer is gemaakt.
Logisch ook, iedere generatie ervaart de muziek die gemaakt werd tijdens zijn of haar ´vormende´ jaren, (pakweg tussen je 16e en 25ste) als meest invloedrijk, net als de daarbijbehorende cultuur.
In plaats van dat te erkennen trapt vrijwel iedereen toch in die val om aan invloed op een generatie tegelijkertijd het waardeoordeel ´beste´ te hangen, daarmee implicerend dat alles van daarvoor of daarna minder is. Het is juist de taak van de popjournalist om daar doorheen te prikken, en iedere ontwikkeling in zijn eigen tijdsgewricht te bezien. Ook Beatles, Stones en Dylan kwamen niet uit het grote niets, maar hadden zo hun invloeden in de country, blues, soul en folk uit de jaren 40 en 50. Volgens mij is het één van de kenmerken van de popmuziek, of het nu mainstream of underground is, dat het zo duidelijk voortborduurt op wat er daarvoor is gemaakt. Evolutie in plaats van revolutie.
Dat één bepaalde artiest of stroming steeds minder invloedrijk is, heeft naast verspreidingsvorm natuurlijk ook te maken met aantallen. De eerste generatie die met rock ´n roll opgroeide (de babyboomers) hadden niet echt iets om op terug te grijpen, tenzij je heel erg ingevoerd was in de blues en soul, maar die muziek was maar beperkt voorhanden. Latere generaties hadden hun eigen invloedrijke stijl, genre (disco, punk, synth, hiphop, house, grunge...) maar konden ook steeds weer luisteren naar en teruggrijpen op muziek van voorgaande generaties. Voor een platenzaak eind jaren negentig was het al vrijwel ondoenlijk om breedgesorteerd te zijn in zowel de diepte als de breedte en dan ook 40 jaar te bestrijken. Versnippering was het gevolg, en de verspreiding van muziek via internet heeft deze versnippering alleen maar versneld. Meer en makkelijker aanbod leidt tot steeds meer versnippering, minder uniformiteit in smaak en muziekbeleving. Niet goed, niet slecht, gewoon een ontwikkeling
Logisch ook, iedere generatie ervaart de muziek die gemaakt werd tijdens zijn of haar ´vormende´ jaren, (pakweg tussen je 16e en 25ste) als meest invloedrijk, net als de daarbijbehorende cultuur.
In plaats van dat te erkennen trapt vrijwel iedereen toch in die val om aan invloed op een generatie tegelijkertijd het waardeoordeel ´beste´ te hangen, daarmee implicerend dat alles van daarvoor of daarna minder is. Het is juist de taak van de popjournalist om daar doorheen te prikken, en iedere ontwikkeling in zijn eigen tijdsgewricht te bezien. Ook Beatles, Stones en Dylan kwamen niet uit het grote niets, maar hadden zo hun invloeden in de country, blues, soul en folk uit de jaren 40 en 50. Volgens mij is het één van de kenmerken van de popmuziek, of het nu mainstream of underground is, dat het zo duidelijk voortborduurt op wat er daarvoor is gemaakt. Evolutie in plaats van revolutie.
Dat één bepaalde artiest of stroming steeds minder invloedrijk is, heeft naast verspreidingsvorm natuurlijk ook te maken met aantallen. De eerste generatie die met rock ´n roll opgroeide (de babyboomers) hadden niet echt iets om op terug te grijpen, tenzij je heel erg ingevoerd was in de blues en soul, maar die muziek was maar beperkt voorhanden. Latere generaties hadden hun eigen invloedrijke stijl, genre (disco, punk, synth, hiphop, house, grunge...) maar konden ook steeds weer luisteren naar en teruggrijpen op muziek van voorgaande generaties. Voor een platenzaak eind jaren negentig was het al vrijwel ondoenlijk om breedgesorteerd te zijn in zowel de diepte als de breedte en dan ook 40 jaar te bestrijken. Versnippering was het gevolg, en de verspreiding van muziek via internet heeft deze versnippering alleen maar versneld. Meer en makkelijker aanbod leidt tot steeds meer versnippering, minder uniformiteit in smaak en muziekbeleving. Niet goed, niet slecht, gewoon een ontwikkeling
jacco
17-02-2010 20:01
Je wordt ouder papa,
Gelukkig gaan de platenmaatschappijen over de kop iedereen kan zelf zijn muziek via internet luisteren.
ZIt niet te wachten op Madonna of Michael Jackson of Robbie Williams of id.
Tabee, Opa
Gelukkig gaan de platenmaatschappijen over de kop iedereen kan zelf zijn muziek via internet luisteren.
ZIt niet te wachten op Madonna of Michael Jackson of Robbie Williams of id.
Tabee, Opa
Harry
Rienmeijer 17-02-2010 22:20
Ik had inderdaad de zelfde gedachte als Jacco, herken het ook
wel. Ik wil graag alles volgen en dat was een tijd geleden
betrekkelijk eenvoudig, je had wat goed was (in de ogen van de
massa) en je had obscuriteit. Nu is er veel wat goed is, maar het
is lastig tussen de bomen het bos te ontwaren en als je een bos
ontdekt plant er iemand anders al weer een ander boompje
voor.
Ik meen me een discussie op Noorderslag te herinneren dat er werd voorspeld dat Popmuziek een z.g.n. longtail (geen klein groepje artiesten die veel verdienen maar veel artiesten die een beetje verdienen) markt zou worden. Volgens mij is dat aan de hand, en ben je wat minder zapgeneratie dan kost het moeite om te volgen.
Ontzuiling van de popcultuur??? Ik heb er last van, wil alles volgen maar lukt niet meer, dus geef ik me over aan het feit dat ik soms een bandje vindt die ik geweldig vindt, waar ik van geniet die niemand kent en dat een ander dat ook heeft. Ik kan mij tijd toch niet met alles vullen.
ook een Opa (and proud of it)
Ik meen me een discussie op Noorderslag te herinneren dat er werd voorspeld dat Popmuziek een z.g.n. longtail (geen klein groepje artiesten die veel verdienen maar veel artiesten die een beetje verdienen) markt zou worden. Volgens mij is dat aan de hand, en ben je wat minder zapgeneratie dan kost het moeite om te volgen.
Ontzuiling van de popcultuur??? Ik heb er last van, wil alles volgen maar lukt niet meer, dus geef ik me over aan het feit dat ik soms een bandje vindt die ik geweldig vindt, waar ik van geniet die niemand kent en dat een ander dat ook heeft. Ik kan mij tijd toch niet met alles vullen.
ook een Opa (and proud of it)
s.b
18-02-2010 05:56
Logisch ook, iedere generatie ervaart de muziek die gemaakt
werd tijdens zijn of haar ´vormende´ jaren, (pakweg tussen je 16e
en 25ste) als meest invloedrijk, net als de daarbijbehorende
cultuur.
In plaats van dat te erkennen trapt vrijwel iedereen toch in die val om aan invloed op een generatie tegelijkertijd het waardeoordeel ´beste´ te hangen, daarmee implicerend dat alles van daarvoor of daarna minder is.
De mentaliteit van "iedereen is creatief"; gelukkig is kunst niet democratisch, en heb je vrij strakke hiërarchiën in de popmuziek. Mensen die er geen verstand van hebben zullen ze nooit ontdekken, maar ik laat ze graag in hun waan. De goede artiesten komen vanzelf wel weer eens in beeld. Alleen jammer dat er zo veel tijd verloren gaat met die kinderachtige flauwekul.
In plaats van dat te erkennen trapt vrijwel iedereen toch in die val om aan invloed op een generatie tegelijkertijd het waardeoordeel ´beste´ te hangen, daarmee implicerend dat alles van daarvoor of daarna minder is.
De mentaliteit van "iedereen is creatief"; gelukkig is kunst niet democratisch, en heb je vrij strakke hiërarchiën in de popmuziek. Mensen die er geen verstand van hebben zullen ze nooit ontdekken, maar ik laat ze graag in hun waan. De goede artiesten komen vanzelf wel weer eens in beeld. Alleen jammer dat er zo veel tijd verloren gaat met die kinderachtige flauwekul.
Adanedhel
18-02-2010 11:37
Popcultuur in de muziek is natuurlijk ontstaan door de
unificerende krachten van de massamedia die zeer beperkt waren
(in aantal en in aanbod) en ook nog eens zeer commercieel
begonnen te worden, vanaf de jaren 60. Op een willekeurig moment
de tv aanzetten leverde altijd een clipje op van MJ of Madonna.
Prachtig dus dat de keuze in cultureel aanbod nu overweldigend
is, en weemoedig worden naar tijden dat iedereen zo gezellig
dezelfde muziek floot op straat, dat heeft geen zin.
Dit persoonlijke microcultuur noemen is nogal eenzijdig, juist vanuit de keuze kan het individu zichzelf herscheppen, en ook nieuwe dingen scheppen en bijdragen aan zingeving voor de hele wereld, dus eigenlijk moeten we nu spreken van culturele bloei door de bevrijding en verheffing van het individu.
Dat er momenteel geen grote sterren zijn betekent dan ook simpelweg twee dingen. 1) De culturele consument heeft zich eindelijk ge-emancipeerd en kan heel goed zelf oordelen. En oordeelt op dit moment vernietigend dat 2) het aanbod van orginele, oprechte en authentieke muziek in het mainstream spectrum gewoon ontbreekt. Want Michael Jackson en zelfs Madonna waren naast pop-iconen ook slimme artiesten met een eigen stijl die zowel vernieuwend als herkenbaar was. Het commerciele formulewerk van veel artiesten van tegenwoordig is alleen interessant voor tieners die nog niets van muziek weten en denken dat alles origineel is.
Alle Starmakers en Popstars zijn hier idd het symptoom van. Al zing je zo goed als Barbra Streisand, dans je als Michael Jackson, ja zelfs al schrijf je songs als Lennon, als het imitatie is blijf je onvervuld achter. Muziek is zingeving, niet alleen entertainment en tijdverdrijf.
En nee waarde heer G. Kamer, toonladders en stemoefeningen op een plaat zetten is eerder excentriek dan origineel :-).
Dit persoonlijke microcultuur noemen is nogal eenzijdig, juist vanuit de keuze kan het individu zichzelf herscheppen, en ook nieuwe dingen scheppen en bijdragen aan zingeving voor de hele wereld, dus eigenlijk moeten we nu spreken van culturele bloei door de bevrijding en verheffing van het individu.
Dat er momenteel geen grote sterren zijn betekent dan ook simpelweg twee dingen. 1) De culturele consument heeft zich eindelijk ge-emancipeerd en kan heel goed zelf oordelen. En oordeelt op dit moment vernietigend dat 2) het aanbod van orginele, oprechte en authentieke muziek in het mainstream spectrum gewoon ontbreekt. Want Michael Jackson en zelfs Madonna waren naast pop-iconen ook slimme artiesten met een eigen stijl die zowel vernieuwend als herkenbaar was. Het commerciele formulewerk van veel artiesten van tegenwoordig is alleen interessant voor tieners die nog niets van muziek weten en denken dat alles origineel is.
Alle Starmakers en Popstars zijn hier idd het symptoom van. Al zing je zo goed als Barbra Streisand, dans je als Michael Jackson, ja zelfs al schrijf je songs als Lennon, als het imitatie is blijf je onvervuld achter. Muziek is zingeving, niet alleen entertainment en tijdverdrijf.
En nee waarde heer G. Kamer, toonladders en stemoefeningen op een plaat zetten is eerder excentriek dan origineel :-).
Sjef
Vervreems 18-02-2010 12:21
Volledig off-topic:
Als iemand al deze reacties zou bundelen in een boekje heeft ie een bestseller (lekkere pop-term) in z'n handen! Wat een ontzettend hoog niveau van discussiëren over muziek hier. Normaliter gaat het vooral over koetjes en kalfjes, maar dit overstijgt toch wel de gemiddelde discussie.
Groeten!
p.s. Ik onthoud mij van verder commentaar, ik denk dat alles wat hier gezegd wordt wel enige grond van waarheid heeft maar dat muziek gewoon een onderwerp is dat niet zomaar kan worden gedestilleerd tot één visie of één waarheid. Daar mogen historici zich over buigen over een x aantal jaren...
Als iemand al deze reacties zou bundelen in een boekje heeft ie een bestseller (lekkere pop-term) in z'n handen! Wat een ontzettend hoog niveau van discussiëren over muziek hier. Normaliter gaat het vooral over koetjes en kalfjes, maar dit overstijgt toch wel de gemiddelde discussie.
Groeten!
p.s. Ik onthoud mij van verder commentaar, ik denk dat alles wat hier gezegd wordt wel enige grond van waarheid heeft maar dat muziek gewoon een onderwerp is dat niet zomaar kan worden gedestilleerd tot één visie of één waarheid. Daar mogen historici zich over buigen over een x aantal jaren...
RonaldSays
18-02-2010 12:36
De popcultuur is sterk aan het versnipperen door de overvloed aan
kanalen die ons ter beschikking staan. Dit geeft de mogelijkheid
om allerlei onbekende bandjes te ontdekken. Ikzelf volg meerdere
fora, nieuwsbronnen, magazines en twitteraars en het valt dan op
hoeveel onbekende namen er voorbijkomen. Hierdoor is er (teveel?)
keus genoeg voor de muziekliefhebber en is dit misschien wel een
verrijking.
Echter is dit volgens mij niet de grootste groep. Dat zijn de mensen die niet "hardcore" muziekliefhebber zijn. Die struinen niet het internet af naar nieuwe of spannende bandjes, maar consumeert dit terloops: TV, radio, e.d. Hier zit volgens mij juist de verschaling: Idols en Popstars leveren matige kwaliteit af, maar dit wordt vervolgens wel het ijkpunt. TMF, Radio538, e.d nemen dit over want dat is wat de consument wil. Wat overblijft is een grote eenheidsworst van matige artiesten en composities en een overvolle ArenA voor de Toppers.
Men consumeert nu eenmaal liever een matige burger van McDonald's die op iedere straathoek te vinden is, i.p.v. op zoek naar dat ene tentje met een fantastische burger. Uiteindelijk wordt die McDonald's burger wel de norm en accepteert de grootste gemende deler dit als voldoende kwaliteit. Ofwel de consumptiemaatschappij heerst ook in de muziek.
Echter is dit volgens mij niet de grootste groep. Dat zijn de mensen die niet "hardcore" muziekliefhebber zijn. Die struinen niet het internet af naar nieuwe of spannende bandjes, maar consumeert dit terloops: TV, radio, e.d. Hier zit volgens mij juist de verschaling: Idols en Popstars leveren matige kwaliteit af, maar dit wordt vervolgens wel het ijkpunt. TMF, Radio538, e.d nemen dit over want dat is wat de consument wil. Wat overblijft is een grote eenheidsworst van matige artiesten en composities en een overvolle ArenA voor de Toppers.
Men consumeert nu eenmaal liever een matige burger van McDonald's die op iedere straathoek te vinden is, i.p.v. op zoek naar dat ene tentje met een fantastische burger. Uiteindelijk wordt die McDonald's burger wel de norm en accepteert de grootste gemende deler dit als voldoende kwaliteit. Ofwel de consumptiemaatschappij heerst ook in de muziek.
Bart
Hendriks 18-02-2010 14:33
Even, nu er zoveel popkennis present is, mijn kans wagen: de
invloed van (het eerste) Woodstock - over grote namen gesproken -
op de muziekindustrie, hoe schatten jullie die in.
Vraag dat omdat ik bezig ben met een schoolscriptie over dat onderwerp. Die scriptie is mijn jaarwerkstuk voor 5 VWO.
Hoor graag.
Groet,
Bart Hendriks
Vraag dat omdat ik bezig ben met een schoolscriptie over dat onderwerp. Die scriptie is mijn jaarwerkstuk voor 5 VWO.
Hoor graag.
Groet,
Bart Hendriks
Maarten
T. 18-02-2010 15:41
@Bart: misschien is het interessant om eens te kijken naar de
invloed van het Monterey Pop Festival uit 1967. Twee jaar eerder
dus, en misschien invloedrijker op de popmuziek dan Woodstock.
Dat festival was eerder een eindpunt van de sixties.
GRANDMASTER.DJ
18-02-2010 15:52
Even off-topic:
ik vind het een beetje jammer dat, zeker bij een bijdrage als deze met zoveel reacties en opmerkingen gericht aan de auteur, Gijsbert niet (nooit?) de moeite neemt om af en toe zelf te reageren en aan te vullen. Wat dat betreft mag hij een voorbeeld nemen aan zijn voetbalcollega's die dat wel geregeld doen.
@ Bart Hendriks
Ja, daar vraag je me wat. Het festival spreekt nog immer tot de verbeelding van velen, zoveel is zeker. En het was voor een aantal acts de doorbraak naar een groot publiek. Maar er ontbraken ook grote namen (Beatles, Stones, Dylan, Byrds, Doors) zodat het misschien niet de ultieme jaren '60 setlist was. Enfin, ik was er zelf in ieder geval niet bij om de impact goed in te schatten ;-)
Kijk bij en.wikipedia.org/wiki/Woodstoc... maar eens bij het onderdeel References waar een grote hoeveelheid verwijzingen staan. Wellicht heb je daar wat aan.
ik vind het een beetje jammer dat, zeker bij een bijdrage als deze met zoveel reacties en opmerkingen gericht aan de auteur, Gijsbert niet (nooit?) de moeite neemt om af en toe zelf te reageren en aan te vullen. Wat dat betreft mag hij een voorbeeld nemen aan zijn voetbalcollega's die dat wel geregeld doen.
@ Bart Hendriks
Ja, daar vraag je me wat. Het festival spreekt nog immer tot de verbeelding van velen, zoveel is zeker. En het was voor een aantal acts de doorbraak naar een groot publiek. Maar er ontbraken ook grote namen (Beatles, Stones, Dylan, Byrds, Doors) zodat het misschien niet de ultieme jaren '60 setlist was. Enfin, ik was er zelf in ieder geval niet bij om de impact goed in te schatten ;-)
Kijk bij en.wikipedia.org/wiki/Woodstoc... maar eens bij het onderdeel References waar een grote hoeveelheid verwijzingen staan. Wellicht heb je daar wat aan.
Harrie
18-02-2010 17:10
jopuPop / rock muziek, stond voor een levensstijl: vrijheid. Bij
die vrijheid hoorde ook vrijheid van roken, drinken, blowen
geluidniveau, en sex, indien gewenst. Door alle verboden en
beperkingen die de overheid door de jaren heeft opgelegd is de
pop-rock cultuur nu echter zo goed als verdwenen. Je kunt tegen
een formule 1 racer niet zeggen dat hij maar 50km/hr. mag rijden
op het circuit, en je kunt tegen een rock-pop descipel niet
zeggen dat hij niet mag roken, drinken of wat dan ook.
Indien er al een instantie aanwijsbaar is die de populaire muziek kapot heeft gemaakt, dan is dat de overheid op de eerste plaats. En zo denk ik daar over, en niet anders.
Indien er al een instantie aanwijsbaar is die de populaire muziek kapot heeft gemaakt, dan is dat de overheid op de eerste plaats. En zo denk ik daar over, en niet anders.
Schijnoplosser 18-02-2010 17:57
"die popmuziek als massacultuur hoog hebben zitten" Maar waarom
zou je? massacultuur verwerd tot massamarketing tot duw
eenheidsworst door je strot. Tegelijk ging men ongegeneerd
downloaden, want waarom zou ik betalen voor iets dat alleen maar
marketing is? Popcultuur, althans als massacultuur, heeft
zichzelf overbodig gemaakt. Goedenavond popcultuur, goedemorgen
nieuwe wereld.
Alex 18-02-2010
19:14
Platen? Shirts!
Jeph Jacques speelt in een indie/metal-bandje en verdient al jaren zijn geld met de verkoop van t-shirts aan de bezoekers van zijn webcomic Questionable Content, een dagelijkse strip over vrienden in dezelfde soort alternative scene als de tekenaar zelf, personages uit de strip spelen zelf ook in bandjes.
Uiteraard komen nieuwe bandjes en hun platen regelmatig aan de orde en de lezers van zijn strip checken die dan even uit. Zo werd bijvoorbeeld in de begeleidende tekst onder episode www.questionablecontent.net/vi... de nieuwe release van High on Fire aangeprezen. Nooit eerder van gehoord dus even de titel ervan gegoogled (Snakes for the Divine) en gedownload. Klinkt op het eerste gehoor wel aardig maar het lijkt me bij een concert nog leuker.
En als ik dan naar hun concert ga trek ik natuurlijk een Questionable Content t-shirt (wordt het de Music + Science = Sexy of de TEH?) aan en koop ik ter plekke een High on Fire shirt. Een CD zal ik daar wel niet kopen, want die heb ik al op mijn pc staan.
Met andere woorden: ik koop niet meer de platen maar de shirts en de concertkaartjes. Ik geloof niet dat ik al met al minder geld uitgeef aan die bandjes. Wel denk ik dat de platenmaatschappijen nog maar weinig van mijn geld zien. Waar blijven eigenlijk de hitparades voor shirts?
Jeph Jacques speelt in een indie/metal-bandje en verdient al jaren zijn geld met de verkoop van t-shirts aan de bezoekers van zijn webcomic Questionable Content, een dagelijkse strip over vrienden in dezelfde soort alternative scene als de tekenaar zelf, personages uit de strip spelen zelf ook in bandjes.
Uiteraard komen nieuwe bandjes en hun platen regelmatig aan de orde en de lezers van zijn strip checken die dan even uit. Zo werd bijvoorbeeld in de begeleidende tekst onder episode www.questionablecontent.net/vi... de nieuwe release van High on Fire aangeprezen. Nooit eerder van gehoord dus even de titel ervan gegoogled (Snakes for the Divine) en gedownload. Klinkt op het eerste gehoor wel aardig maar het lijkt me bij een concert nog leuker.
En als ik dan naar hun concert ga trek ik natuurlijk een Questionable Content t-shirt (wordt het de Music + Science = Sexy of de TEH?) aan en koop ik ter plekke een High on Fire shirt. Een CD zal ik daar wel niet kopen, want die heb ik al op mijn pc staan.
Met andere woorden: ik koop niet meer de platen maar de shirts en de concertkaartjes. Ik geloof niet dat ik al met al minder geld uitgeef aan die bandjes. Wel denk ik dat de platenmaatschappijen nog maar weinig van mijn geld zien. Waar blijven eigenlijk de hitparades voor shirts?
PvC
18-02-2010 22:15
@Harry Rienmeijer. Hee Harry, jij ook hier? Alles goed?
Laat dat toch eens los, dat "alles willen volgen". Waarom toch? Dat lukte vroeger, toen je kon kiezen tussen Beatles of Stones misschien aardig, maar nu toch echt niet meer.
Bovendien loop je dan het risico vooral goed te gaan vinden wat ánderen ook goed vinden. Zonde!
Beter gewoon ronddartelen en kersen plukken, het spoor volgen van de muziek die je tegenkomt die je leuk vindt. Dan vindt je daarachter nog meer muziek die je leuk vindt. Een aanpalende genres die je vervolgens weer leuker vindt. Zo wijst de weg zich vanzelf, en de rest laat je gewoon over aan anderen.
Wat maakt het uit.
Overvloed, heerlijk. Ik ben nog veel meer "OPA" dan jij maar heb qua muzikale keuze nooit een betere tijd gekend dan nu.
Voel me tegenwoordig als een kind in een snoepwinkel.
't Is niet altijd even legaal, dat weet ik, maar dat sus ik dan weer door achteraf cd's te kopen die ik goed vind of, liever nog, direct geld over te maken naar de betreffende artiesten. Of, inderdaad zoals Alex hierboven andere merchandise aan te schaffen bij een concert of zo.
groet
Peter
Overigens - aan het aantal reacties te zien mogen we dit inmiddels een Mainstream Blog noemen. :-)
Laat dat toch eens los, dat "alles willen volgen". Waarom toch? Dat lukte vroeger, toen je kon kiezen tussen Beatles of Stones misschien aardig, maar nu toch echt niet meer.
Bovendien loop je dan het risico vooral goed te gaan vinden wat ánderen ook goed vinden. Zonde!
Beter gewoon ronddartelen en kersen plukken, het spoor volgen van de muziek die je tegenkomt die je leuk vindt. Dan vindt je daarachter nog meer muziek die je leuk vindt. Een aanpalende genres die je vervolgens weer leuker vindt. Zo wijst de weg zich vanzelf, en de rest laat je gewoon over aan anderen.
Wat maakt het uit.
Overvloed, heerlijk. Ik ben nog veel meer "OPA" dan jij maar heb qua muzikale keuze nooit een betere tijd gekend dan nu.
Voel me tegenwoordig als een kind in een snoepwinkel.
't Is niet altijd even legaal, dat weet ik, maar dat sus ik dan weer door achteraf cd's te kopen die ik goed vind of, liever nog, direct geld over te maken naar de betreffende artiesten. Of, inderdaad zoals Alex hierboven andere merchandise aan te schaffen bij een concert of zo.
groet
Peter
Overigens - aan het aantal reacties te zien mogen we dit inmiddels een Mainstream Blog noemen. :-)
PvC
18-02-2010 22:20
@Bart Hendriks:
Ik heb de afgelopen week twee keer naar "Taking Woodstock" gekeken. Aanrader, lekker over the top maar toch een mooi tijdsbeeld.
Ook even bekijken, naast alle documentaires die er over dit onderwerp bestaan.
www.imdb.com/title/tt1127896/
Ik heb de afgelopen week twee keer naar "Taking Woodstock" gekeken. Aanrader, lekker over the top maar toch een mooi tijdsbeeld.
Ook even bekijken, naast alle documentaires die er over dit onderwerp bestaan.
www.imdb.com/title/tt1127896/
Darick
19-02-2010 09:48
Gewoon een gezonde ontwikkeling, want cultuur en massa gaan niet
samen.
't Is toch gewoon verschrikkelijk hoe popsterren gemaakt worden door MTV etc, hoe de jeugd gemanipuleerd wordt in hun consumptiepatronen en, het meest beangstigende, ook in hun gedrag, opvattingen en smaak . Popcultuur is de cultuur van het kapitalistisch totalitarisme geworden, terwijl het eens tot de tegencultuur behoorde.
't Is toch gewoon verschrikkelijk hoe popsterren gemaakt worden door MTV etc, hoe de jeugd gemanipuleerd wordt in hun consumptiepatronen en, het meest beangstigende, ook in hun gedrag, opvattingen en smaak . Popcultuur is de cultuur van het kapitalistisch totalitarisme geworden, terwijl het eens tot de tegencultuur behoorde.
Robert.
19-02-2010 11:05
te veel reacties die massacultuur tot het hoogste verheffen, te
veel gezeur op de journalisten, te veel klachten over "slechte"
muziek op tv/radio. Ik kijk al jaren niet meer naar de tv/radio
voor mijn duiding op het gebied van pop, dat is al jaren geleden
overgenomen door forums en vrienden op het internet. Waarom is
dat zo moeilijk voor mensen om te accepteren?
Ik heb geen last van het muziekfeest op het plein, ik behoor niet tot de doelgroep en ik kijk er niet naar. het is onzinnig om te denken dat als het programma ophoud dat iedereen die daar naar keek daar niet meer van houdt en overstapt op verantwoorde pop. Het leuke van de huidige situatie is juist dat het allemaal naast elkaar kan bestaan en dat het elkaar niet bijt.
en bovendien TV komt toch pas kijken als iets al een fenomeen is, dat is niet leuk, het leuke is zelf iets ontdekken en zo je smaak ontwikkelen.
Ik heb geen last van het muziekfeest op het plein, ik behoor niet tot de doelgroep en ik kijk er niet naar. het is onzinnig om te denken dat als het programma ophoud dat iedereen die daar naar keek daar niet meer van houdt en overstapt op verantwoorde pop. Het leuke van de huidige situatie is juist dat het allemaal naast elkaar kan bestaan en dat het elkaar niet bijt.
en bovendien TV komt toch pas kijken als iets al een fenomeen is, dat is niet leuk, het leuke is zelf iets ontdekken en zo je smaak ontwikkelen.
Jelger
19-02-2010 11:43
' het gaat erom of iemand als Justin Timberlake mocht hij het
zelf niet kunnen, nog opvolgers kent die wereldwijd indruk maken.
Daar wacht ik eigenlijk op. '
Waarom vind je het zo nodig dat muziek wereldwijd indruk maakt?
Zelf vind ik het juist wel prettig dat veel mensen die ik ken de mogelijkheid hebben en grijpen om hun eigen weg quamuziekinteresse te volgen inplaatsvan afhankelijk te zijn va radio/tv.
Het probleem met popmuziek hoor ik zelf in het manische tempo waarmee de hits worden gestuwd. Misschien is dat wel inherent aan de vluchtigheid van massale interesse deze dagen maar het leidt to een soort 'muziekvergeetachtigheid' die ik heel spijtig vindt.
Na 2 maanden is een liedje ' oud' en heeft het voor commerciele radiostations ( we hebben in NL teveel zenders die hetzelfde brengen!!) geen relevantie meer. Het publiek vreet het want het is niks anders gewend.
Door de brede groep zenders die hetzelfde laten horen ontwikkelen veel mensen tunnelvisie op muziekgebied. Een breder scala aan (ook oudere!)muziek zou mensen toleranter en opener maken t.o.v.muziek dan ze nu vaak zijn. Hoop ik.
Waarom vind je het zo nodig dat muziek wereldwijd indruk maakt?
Zelf vind ik het juist wel prettig dat veel mensen die ik ken de mogelijkheid hebben en grijpen om hun eigen weg quamuziekinteresse te volgen inplaatsvan afhankelijk te zijn va radio/tv.
Het probleem met popmuziek hoor ik zelf in het manische tempo waarmee de hits worden gestuwd. Misschien is dat wel inherent aan de vluchtigheid van massale interesse deze dagen maar het leidt to een soort 'muziekvergeetachtigheid' die ik heel spijtig vindt.
Na 2 maanden is een liedje ' oud' en heeft het voor commerciele radiostations ( we hebben in NL teveel zenders die hetzelfde brengen!!) geen relevantie meer. Het publiek vreet het want het is niks anders gewend.
Door de brede groep zenders die hetzelfde laten horen ontwikkelen veel mensen tunnelvisie op muziekgebied. Een breder scala aan (ook oudere!)muziek zou mensen toleranter en opener maken t.o.v.muziek dan ze nu vaak zijn. Hoop ik.
Frans
19-02-2010 12:12
Leuk om allemaal te lezen! Ik ben 53, heb 2 dochters van 13 en 9
en geniet enorm van de meeste muziek die zij mij laten horen op
hun MP5. Verschil met vroeger? Ik heb geen idee naar wie ik
luister. Analogie? Literatuur. De tijd van Arthur Conan Doyle's
Sherlock Holmes is veranderd in een overweldigend aanbod van
kwalitatief hoogwaardige schrijvers van hetzelfde genre.
Heerlijk!
P.s. en wat een fantastische ontwikkeling van de mens als massaconsument naar de mens als schatzoeker. Lekker doorgaan zo!
P.s. en wat een fantastische ontwikkeling van de mens als massaconsument naar de mens als schatzoeker. Lekker doorgaan zo!
Frans
19-02-2010 12:12
ryki
jacco
21-02-2010 16:20
Nog even volgens mij is het nog steeds massacultuur als ik naar
de oud djs van veronica luister die nu allemaal bij radio 538
,Sky ed in de hoge regionen zitten dan wordt er niets anders dan
mainstream uitgezonden en er wordt nog steeds op elk kantoor of
bouwplaats naar geluisterd . IS eingelijk niets veranderd alleen
zijn er nu denk ik tientallen radio veronica's.Er komt vanzelf
wel weer een slimme boy of girl die
er perfect uitziet en precies de juiste kleding en looks heeft zodat de massa er wel weer achteraanrent.
incl de "recensisten"Wie dat mogen zijn.
er perfect uitziet en precies de juiste kleding en looks heeft zodat de massa er wel weer achteraanrent.
incl de "recensisten"Wie dat mogen zijn.
jacco
21-02-2010 16:32
Grizzly Bears hebben een nr bij een reclame van een auto nog wel
foei, wijzen met het vingertje maar als ik op vk tv kijk om een
clipje te bekijken raast er ook eerst een auto door het beeld of
ik zie een half naakte man zich scheren, ik hou het wel bij
youtube die hebben dat niet nodig.
Maarten
04-03-2010 10:26
Ben een beetje laat maar toch nog even wat water bij de wijn doen
op dit fora.
Zoals al eerder gezegd, hoed af voor de meeste inhoudelijke argumenten in deze discussie. Een online forum dat constructief gebruikt wordt, geweldig.
Om ontwikkelingen in de popmuziek en cultuur beter te begrijpen moet je het in een bepaalde context plaatsen. Ik zal trachten mijn licht hier over te laten schijnen:
Massa cultuur en mainstream muziek lopen parallel met de collectieve consumptie van de muziek en participatie aan de cultuur. Zoals mij het geleerd is, is popmuziek (als in populaire muziek) ontstaan doordat in de loop van de jaren '50 distributie kanalen ontwikkeld werden die er voor zorgden dat platen, singles toen ter tijd (LPs kwamen in de '60), over grote delen van de VS verkrijgbaar en te horen waren. Koppel dat aan de komst van de draagbare radio en jeugd met meer vrije tijd en wat geld te besteden en je krijgt de komst van een nieuw fenomeen, pop en jeugd cultuur. Elvis Presley was de eerste grote popster en het verbaast me ook dat hij niet meer in deze discussie naar voren is gekomen. Elvis is groot geworden door gekuiste versies van vaak hitsige zwarte nummer voor een wit (commercieel) publiek te vertolken. De eerste grote popheld ter wereld is niet het gevolg van een integer muzikaal artistiek product, maar van een technologische ontwikkeling, een erg slimme marketing en niet te vergeten een bom charisma.
Bob Dylan wordt gezien als de eerste singer songwriter. Hij is de eerste solo muzikant die groot is geworden door (op grote schaal gedistribueerde) zelf geschreven muziek en niet door interpretaties van bestaande nummers.
Beatles/Stones zijn de eerste bands die mega status hebben bereikt en ik denk dat de reden is dat ze nog steeds als de grootste in hun genre gezien worden. Band in traditionele setting (drum, gitaar, bas, zang) zijn ontstaan door dat de technologie ontwikkeld (instrumenten) was die het mogelijk maakte om het geluid te maken in de setting die we kennen van bands. Deze technologie ontwikkelde zich niet geheel toevalliger wijs jaren '50 begin jaren '60 (basgitaar, compact drumstel, versterkers)
House en Hiphop zijn ontstaan/ontwikkeld doordat elektronica daarvoor de mogelijkheid bood (drum computers, direct aangedreven draaitafels met een pitch, synthesizers). Inspiratie bron voor menig elektronisch muzikant is Kraftwerk, het eerste collectief dat groot is geworden door dat ze op de juiste manier wisten om te gaan met synthesizers.
Lang verhaal kort: nieuwe muziek ontwikkeld zich als technologie zich daarvoor leent en een cultuur/sub cultuur instaat is om zich met deze muziek te identificeren. De eerste muzikanten die de nieuwe ontwikkeling in de muziek begrijpen en er groot mee worden bepalen het geluid van deze nieuwe muziek.
De kritiek dat er is momenteel geen goede muziek meer gelet op wat er 'vroeger' allemaal was is een kwestie van smaak. Persoonlijk vindt ik regelmatig nieuwe muziek die me raakt.
Kritiek dat er geen ontwikkeling in muziek zit en alles op elkaar lijkt of wat er vroeger gebeurt is slaat volgens mij ook de plank mis. Nieuwe ontwikkeling zit 'm niet in nieuwe soorten (refereer daar bij aan mijn punt van technologische ontwikkeling) maar in de creatieve interpretatie van bestaande genres. Muziek is vaker hybride en moeilijk in te delen genres. Erg spannend en dynamisch als je het mij vraagt. Als je op een myopische manier een dynamische kunst vorm als muziek benaderd dat wordt je al snel een azijnpisser die niet veel meer van moderne muziek begrijpt, of wel een cultuur pessimist.
Door versnippering en samensmelting van genres en direct online sales/consumptie van muziek op het internet is de regie weg en kan je popmuziek steeds moeilijker zien als een 1 genre dat door 1 massa geconsumeerd wordt. In die zin kan je van een afname van mainstream popcultuur spreken. Van uniforme popmuziek in de jaren '50 maar pluriforme muziek en ontelbaar veel genres op dit moment. Is dit een probleem, is dit erg? Ik vind van niet. Ik vind bleke introverte indie, country folk, cumbia, afro beat, dubstep, bepaalde hiphop, funk, soul, metal ala Mastodon en zo veel meer muziek te gek en het internet geeft mij de kans om me te verdiepen in artiesten, genres en achtergrond van menig genre.
Ik stoor me aan de generalisatie van moderne jeugd cultuur door het te simplificeren als eenheidsworst die wordt geconsumeerd door een leeghoofdige jeugd waar het nooit meer goed mee komt. Popcultuur is nog nooit zo divers geweest, 55.000 mensen kopen binnen 1.5 week een kaartje voor Lowlands, elk dorp met meer dan 50.000 inwoners heeft een muziek festival, paradiso biedt 15 concerten per week, Sziget heeft een Nederlandse enclave, Nederland heeft een extreem hoge dichtheid aan muziek podia die kwaliteit moeten leveren anders gaat de subsidie kraan dicht. We leven in een land met een diverse en hoogwaardige culture sector en het aanbod is van een hoge dichtheid. Nogmaals stop met zwart denken en waardeer popcultuur voor wat het is in zijn immer dynamische vorm.
Zoals al eerder gezegd, hoed af voor de meeste inhoudelijke argumenten in deze discussie. Een online forum dat constructief gebruikt wordt, geweldig.
Om ontwikkelingen in de popmuziek en cultuur beter te begrijpen moet je het in een bepaalde context plaatsen. Ik zal trachten mijn licht hier over te laten schijnen:
Massa cultuur en mainstream muziek lopen parallel met de collectieve consumptie van de muziek en participatie aan de cultuur. Zoals mij het geleerd is, is popmuziek (als in populaire muziek) ontstaan doordat in de loop van de jaren '50 distributie kanalen ontwikkeld werden die er voor zorgden dat platen, singles toen ter tijd (LPs kwamen in de '60), over grote delen van de VS verkrijgbaar en te horen waren. Koppel dat aan de komst van de draagbare radio en jeugd met meer vrije tijd en wat geld te besteden en je krijgt de komst van een nieuw fenomeen, pop en jeugd cultuur. Elvis Presley was de eerste grote popster en het verbaast me ook dat hij niet meer in deze discussie naar voren is gekomen. Elvis is groot geworden door gekuiste versies van vaak hitsige zwarte nummer voor een wit (commercieel) publiek te vertolken. De eerste grote popheld ter wereld is niet het gevolg van een integer muzikaal artistiek product, maar van een technologische ontwikkeling, een erg slimme marketing en niet te vergeten een bom charisma.
Bob Dylan wordt gezien als de eerste singer songwriter. Hij is de eerste solo muzikant die groot is geworden door (op grote schaal gedistribueerde) zelf geschreven muziek en niet door interpretaties van bestaande nummers.
Beatles/Stones zijn de eerste bands die mega status hebben bereikt en ik denk dat de reden is dat ze nog steeds als de grootste in hun genre gezien worden. Band in traditionele setting (drum, gitaar, bas, zang) zijn ontstaan door dat de technologie ontwikkeld (instrumenten) was die het mogelijk maakte om het geluid te maken in de setting die we kennen van bands. Deze technologie ontwikkelde zich niet geheel toevalliger wijs jaren '50 begin jaren '60 (basgitaar, compact drumstel, versterkers)
House en Hiphop zijn ontstaan/ontwikkeld doordat elektronica daarvoor de mogelijkheid bood (drum computers, direct aangedreven draaitafels met een pitch, synthesizers). Inspiratie bron voor menig elektronisch muzikant is Kraftwerk, het eerste collectief dat groot is geworden door dat ze op de juiste manier wisten om te gaan met synthesizers.
Lang verhaal kort: nieuwe muziek ontwikkeld zich als technologie zich daarvoor leent en een cultuur/sub cultuur instaat is om zich met deze muziek te identificeren. De eerste muzikanten die de nieuwe ontwikkeling in de muziek begrijpen en er groot mee worden bepalen het geluid van deze nieuwe muziek.
De kritiek dat er is momenteel geen goede muziek meer gelet op wat er 'vroeger' allemaal was is een kwestie van smaak. Persoonlijk vindt ik regelmatig nieuwe muziek die me raakt.
Kritiek dat er geen ontwikkeling in muziek zit en alles op elkaar lijkt of wat er vroeger gebeurt is slaat volgens mij ook de plank mis. Nieuwe ontwikkeling zit 'm niet in nieuwe soorten (refereer daar bij aan mijn punt van technologische ontwikkeling) maar in de creatieve interpretatie van bestaande genres. Muziek is vaker hybride en moeilijk in te delen genres. Erg spannend en dynamisch als je het mij vraagt. Als je op een myopische manier een dynamische kunst vorm als muziek benaderd dat wordt je al snel een azijnpisser die niet veel meer van moderne muziek begrijpt, of wel een cultuur pessimist.
Door versnippering en samensmelting van genres en direct online sales/consumptie van muziek op het internet is de regie weg en kan je popmuziek steeds moeilijker zien als een 1 genre dat door 1 massa geconsumeerd wordt. In die zin kan je van een afname van mainstream popcultuur spreken. Van uniforme popmuziek in de jaren '50 maar pluriforme muziek en ontelbaar veel genres op dit moment. Is dit een probleem, is dit erg? Ik vind van niet. Ik vind bleke introverte indie, country folk, cumbia, afro beat, dubstep, bepaalde hiphop, funk, soul, metal ala Mastodon en zo veel meer muziek te gek en het internet geeft mij de kans om me te verdiepen in artiesten, genres en achtergrond van menig genre.
Ik stoor me aan de generalisatie van moderne jeugd cultuur door het te simplificeren als eenheidsworst die wordt geconsumeerd door een leeghoofdige jeugd waar het nooit meer goed mee komt. Popcultuur is nog nooit zo divers geweest, 55.000 mensen kopen binnen 1.5 week een kaartje voor Lowlands, elk dorp met meer dan 50.000 inwoners heeft een muziek festival, paradiso biedt 15 concerten per week, Sziget heeft een Nederlandse enclave, Nederland heeft een extreem hoge dichtheid aan muziek podia die kwaliteit moeten leveren anders gaat de subsidie kraan dicht. We leven in een land met een diverse en hoogwaardige culture sector en het aanbod is van een hoge dichtheid. Nogmaals stop met zwart denken en waardeer popcultuur voor wat het is in zijn immer dynamische vorm.
jock
03-05-2010 14:46
Muziek heeft volgens mij de meeste impact tussen je, laten we
zeggen, 14e en 18 jaar, je staat het meest open voor sferen en
verliefdheden, meningen van anderen, etc. Vandaar dat iedere
generatie zijn eigen helden moet ontdekken, momenteel de Killers
en Editors, waarvan de ouderen weer zeggen dat hebben ze begin
jaren 80 al veel eerder en beter gedaan. MGMT doet weer denken
aan Non Stop Erotic Caberet van Soft Cell, etc. De popcultuur zal
in die zin ook blijven bestaan, neem Lady Gaga, echter de impact
wordt minder naarmate je ouder wordt. Internet heeft wel de magie
weggenomen, ik kan nu Top Of the Pops kijken naar bv. Ballroom
Blitz van de Sweet, en daarna een Duitse docu over vergeten
pophelden, waarin ik Brian Connely zie op een armoedig eenkamer
flatje, beschadigd door de drank. De magie is weg. Ook vergeten
clips van bv Lemming , die ik als 10 jarige behoorlijk eng vond,
of een rokende kate Bush tijdens de Top Pop promotie van
Lionheart. Ik wil het graag zien, maar ook weer niet. Daarmee is
ook de magie van CD ,platen winkels verdwenen, via internet weet
ik precies wat er te koop is, er zijn geen verrasingen meer. Je
ziet het aan alle winkelcentra, dezelfde winkels, overal
hetzelfde, speciaalzaken verdwijnen. We willen het niet, maar
doen het toch zelf! Wat mij wel verbaasd is dat er op TV en ook
in de Bladen zo weinig aandacht is voor POP' muziek, OOR en
Revolver, zijn zulke saaie en voorspelbare bladen, en voor de
buitenlandse bladen lijkt er maar een kleine markt. Ik verbaas
mij over het aantal bladen over bv. hengelsport in vergelijking
tot de beschikbaarheid aan bladen als WIRE en WORD.. Gelukkig
zijn er bands als Pet Shop Boys en Sparks, die al jaren
doorblijven gaan, zichzelf vernieuwen en voor mij de Pop traditie
voortzetten!
Inloggen is niet verplicht om je commentaar achter te laten.
Beperkt HTML (<b>vet</b>, <i>cursief</i> en <u>onderstreept</u> toegestaan; webadressen worden automatisch omgezet in werkende links).
Gijsbert Kamer
Laatste reacties
Vakantie op Vlieland
grandmaster.dj: Tsja, sinds Nico D. het afzeiken van Mart Smeets tot …
Vakantie op Vlieland
ed d: Van Smeets kan je veel zeggen, onder andere dat (vermeende) …
Vakantie op Vlieland
Lee: Rake opmerking over Mart Smeets. Het is inderdaad beschamend om …
Vakantie op Vlieland
Peter F: Even over Boudewijn de Groot.
Niets mis mee, prima man maar …
Vakantie op Vlieland
Mlouise: Ja, Ilse de Lange mocht in de Madiwodovrijdagshow zelfs de …
Archief / RSS
Bekijk het hele archief van Gijsbert Kamer, of klik op een van de jaren hieronder om een deel van het archief te ontsluiten.
2010
2009
2008
2007
Zoek in het archief
Abonnementen
| Alle blogs |
|
 |
 |
| Deze gebruiker |
|
|
|
De woorden van Coupland doen me sterk denken aan de legendarische woorden die Morrissey sprak in de South Bank Show in 1987: I believe pop music is a dying art form. The ashes are already about us'.